van de pot gerukt

 


Bijgevoegde foto is ter illustratie. Gemaakt in 2020.  Met een voormalige studente, met wie ik heel veel gelachen heb, samen zittend op een extra brede postoel 





Sommige dingen zal ik nooit begrijpen. 

Je ligt in het ziekenhuis, en je moet poepen. Je ligt op een kamer met een andere patient.

Omdat je nog niet zo mobiel bent vraag je om de postoel. 

Deze zetel op wieltjes wordt naast je bed gezet, je neemt erop plaats, slechts door een gordijntje gescheiden van je buurman/vrouw. 

Die kan alles horen en ruiken.

Ik zou nog liever naar de badkamer kruipen dan plaats te nemen op zo'n ding.

En als ik de badkamer bereikt zou hebben zou ik absoluut niet willen dat iemand mij ter zijde zou staan. Sommige dingen hou ik graag prive.

Ik heb ooit een keer op een po moeten plassen. Dat is minder genant vind ik. En het was omdat het moest. Ik was net bevallen van een tweeling, en ik mocht niet uit bed om naar het toilet te gaan. Ach, wat kan mij het schelen, dacht ik toen. Heb toen maar braaf geluisterd.

God verhoede de dag dat ik ooit in het ziekenhuis terecht kom als patient, en helemaal krakkemikkig ben. En de controle over mijn sluitspieren kwijt ben. In een vies bed lig. En dan komt er een piepjonge broeder die alles op komt ruimen en schoonmaken. Geeft niets , hoor ik hem zeggen. En daar lig ik dan, met het schaamrood op mijn kaken. 

Ik tel mijn zegeningen, en hoop dat ik nooit in zo'n onverkwikkelijke situatie terecht kom. 

Maar ja, zeg nooit nooit. Shit happens :(

Reacties

  1. Anoniem14 november 2025 om 18:54

    Zo te zien is samen P & P 😜 best gezellig..🫣😂🤓

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Anoniem16 november 2025 om 13:21

    Inderdaad Na mijn broek operatie stond die pot stoel naast mijn bed (had natuurlijk nog allemaal toeters en bellen aan mij zitten) ik lag gelukkig alleen op een kamer met douche en wc! De 2e dag was ik bevrijd van de infuus enz nou inderdaad ik wankelde met die pot naar de wc en legde hem zelf ook na een plasje trouwens! Zoveel respect voor de verpleegkundigen die elke dag mijn bed op maakten en eerste dagen verzorgden 💕💕💕💕💕

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

loslaten

Afbeelding
Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun.  Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...
Meer lezen

Mevrou &Co

Afbeelding
 Vanmiddag een blokje om gegaan in Weesp. En zoals vaker  komt er opeens  iets op je pad. We gingen bij de superleuke lunchroom Mevrou & Co naar binnen voor een bakkie koffie.  Toen ik aanstalten maakte te gaan zitten, stond een meneer achter mij op en ik zag hem uit mijn ooghoek rondscharrelen.  Toen bleek dat zijn hond precies onder de stoel lag waar ik op wilde gaan zitten.  Gelukkig stak er niets uit vanonder die stoel, want anders was ik misschien op een staart of een pootje gaan staan. Het is een handzaam formaat, zei het baasje. Het terras was verlaten, binnen zat het lekker vol. Wij zaten eerste rang, lekker voor het raam. De parasols wapperden vrolijk in de wind, en opeens ging een er vandoor, zo de gracht in. Een jonge vrouw van de bediening holde naar buiten, en bleef bij de kade staan. Ze kon niet bij de steel van het ding komen, en ze boog voorover , ik was bang dat ze in het water zou kukelen. In een reflex greep ik haar bij haar broekband...
Meer lezen

Een boekje open doen

Afbeelding
  Gisteren naar de Zoete Inval in Haarlemmerliede gegaan, om daar een boekpresentatie bij te wonen. Mary van den Brink, de schrijfster, ik heb twee eerder verschenen boeken van haar in mijn boekenkast staan. Ruim op tijd kwamen wij aan, er was meer dan genoeg parkeerruimte. Mijn geliefde graaide naar de achterbank, daar lag zijn jas, en blindelings stak hij zijn rechterarm in de mouw. Ik riep hem een halt toe, want het was mijn jas die hij aan zijn arm geschoven had. Op zich begrijpelijk, want het is dan ook wel een erg fraai exemplaar. En beide jassen  zijn van hetzelfde materiaal gemaakt.  Vandaag de aftrap van het derde boek van Mary, Advocaat van de Leugen. We vielen met onze neus in de boter.  Een tafel vol heerlijke hapjes stond klaar, daaraan konden wij geen weerstand bieden. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik er als een aasgier op aanviel. Het was een bijzondere middag, met een bont gezelschap, redelijk wat mensen uit de transgenderwereld.  ...
Meer lezen