van de regen in de..


bios.

 Het wandelprogramma van vandaag werd getorpedeerd door de weergoden. We zouden het Laarzenpad bij het Naardermeer gaan doen, maar we zagen de bui al hangen. Zelfs met lieslaarzen aan  zouden we onze voeten niet droog kunnen houden

Maar, niet voor een gat te vangen. Tijd voor een binnen-activiteit.

Met trein en metro naar Rialto in Amsterdam. Vestiging  de Pijp uiteraard.

Naar de film 'it was just an accident'. 

Ik had er lovende recensies over gelezen maar ook vernietigende. 

Het is een Iraanse film, en daar heb ik een meer dan goede ervaring mee, ik zag eerder dit jaar 'the secret of the sacred fig'  , een uitstekende verhaal.


Annette en ik installeerden ons drie hoog achter, en zaten daar als vorsten op een troon.
De film begon en het was afwachten welke kant het opging. En dat was een bijzondere. Er zat van alles in, verdriet, humor, woede. Met mededogen op het einde.
Een aanrader voor de mensen die van net-iets-anders houden

De filmkeuze na afloop gevierd met een drankje en natuurlijk bitterballen. In een zgn oer-Hollands etablissement. Het viel niet mee om iets te bestellen, het Engels-sprekende meisje in de bediening begreep er niets van. Dacht dat ik een fles wijn wilde. Kom nou toch, ik ben geen tempelier:)
Een glas is wel genoeg.






Na het hapje en het drankje met tram en trein huiswaarts gekeerd. 


Reacties

  1. Anoniem15 november 2025 om 07:52

    In ieder geval wel goed voorbereid op op “laarzenpad” gegaan met lakkleding 💦 muts en laarzen…, eind goed al goed 😜🤓

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Annemarie15 november 2025 om 15:51

      Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid :)

      Verwijderen
    2. Anoniem15 november 2025 om 17:25

      Haha, had niet anders verwacht, voor U geen zee te hoog!

      Verwijderen
  2. Anoniem15 november 2025 om 11:43

    Goed besteed! En die nieuwe jas past je goed!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

loslaten

Afbeelding
Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun.  Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...
Meer lezen

Mevrou &Co

Afbeelding
 Vanmiddag een blokje om gegaan in Weesp. En zoals vaker  komt er opeens  iets op je pad. We gingen bij de superleuke lunchroom Mevrou & Co naar binnen voor een bakkie koffie.  Toen ik aanstalten maakte te gaan zitten, stond een meneer achter mij op en ik zag hem uit mijn ooghoek rondscharrelen.  Toen bleek dat zijn hond precies onder de stoel lag waar ik op wilde gaan zitten.  Gelukkig stak er niets uit vanonder die stoel, want anders was ik misschien op een staart of een pootje gaan staan. Het is een handzaam formaat, zei het baasje. Het terras was verlaten, binnen zat het lekker vol. Wij zaten eerste rang, lekker voor het raam. De parasols wapperden vrolijk in de wind, en opeens ging een er vandoor, zo de gracht in. Een jonge vrouw van de bediening holde naar buiten, en bleef bij de kade staan. Ze kon niet bij de steel van het ding komen, en ze boog voorover , ik was bang dat ze in het water zou kukelen. In een reflex greep ik haar bij haar broekband...
Meer lezen

Een boekje open doen

Afbeelding
  Gisteren naar de Zoete Inval in Haarlemmerliede gegaan, om daar een boekpresentatie bij te wonen. Mary van den Brink, de schrijfster, ik heb twee eerder verschenen boeken van haar in mijn boekenkast staan. Ruim op tijd kwamen wij aan, er was meer dan genoeg parkeerruimte. Mijn geliefde graaide naar de achterbank, daar lag zijn jas, en blindelings stak hij zijn rechterarm in de mouw. Ik riep hem een halt toe, want het was mijn jas die hij aan zijn arm geschoven had. Op zich begrijpelijk, want het is dan ook wel een erg fraai exemplaar. En beide jassen  zijn van hetzelfde materiaal gemaakt.  Vandaag de aftrap van het derde boek van Mary, Advocaat van de Leugen. We vielen met onze neus in de boter.  Een tafel vol heerlijke hapjes stond klaar, daaraan konden wij geen weerstand bieden. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik er als een aasgier op aanviel. Het was een bijzondere middag, met een bont gezelschap, redelijk wat mensen uit de transgenderwereld.  ...
Meer lezen