bijzondere mensen

 

Soms doe je wel eens iets, uit gewoonte.

En dan heb je er meteen spijt van. 

Patient die hier al vele malen gelegen heeft, en van alles mankeert. Heel verdrietig allemaal, maar hij is daarnaast ook niet echt soepel in de omgang.

Ik passeer hem op de gang en knik hem vriendelijk toe. Fout!

Hij kijkt me uitdrukkingloos aan, en dat is het . Hij vertrekt geen spier. 

Ik loop door en denk: dat doe ik nooit meer!

Nachtdienst, mijn collega loopt langs een patient, die vraagt hoe laat het is.

Het is half een, antwoordt ze.

Wat zegt u, kwart over zes? 

Ik draag de zorg voor twee mannelijke patienten, die samen een kamer delen. Ze zijn  geen fan van elkaar. De een vindt dat de ander te hard praat. 

De ander vindt dat de buurman de temperatuur van de kamer te hoog zet.

En die vindt weer dat de ontlasting van zijn buurman stinkt.

Het is begin van de nacht. Ik loopt de kamer op van een mevrouw, ik doe mijn ronde. Niets nieuws, dit is de derde nacht dat ik voor haar zorg.

Wie is daar? vraagt ze. 

Wie zou dat zijn? neurie ik in mijzelf   ( uit het Sinterklaasliedje, "Daar wordt aan de deur geklopt" ). 

De nachtzuster, wat dacht je dan ?!

Ik loop 's ochtends een kamer op, en zeg 'goedemorgen' tegen de aanwezige patient. Laat dat 'goede' maar weg, zegt hij.

'Oke, geen goedemorgen! ' is mijn antwoord