Geen taalbarrière

 

Op mijn werk liggen vaak patienten die geen Nederlands spreken. Vaak kom je met Engels een heel eind. Het komt er bij mij wat hakkelend uit, maar goed, ik kom toch een heel eind.

Een tijd terug lag er een mevrouw die alleen maar Frans sprak. 

In dat soort gevallen biedt een vertaalapp uitkomst.

Ze belde, het duurde even voor ik haar kamer op kon. Want ze lag in isolatie, dus schort aan, mondmasker op, handschoenen aan.

Toen ik de deur opende zat ze al op de bedrand. Ze was net geopereerd, dus bewegen ging nog houterig. 

Ze ratelde aan een stuk door in het Frans . Ik vermoedde dat ze naar de badkamer wilde, dus ik haalde de stekkers van de infuuspompen uit de muur en verzamelde de slangetjes. 

En dacht bij mijzelf, wat jij kan kan ik ook !

Ik babbelde in hetzelfde tempo terug in het Nederlands.

Al pratend schuifelden we naar de badkamer, zonder de vertaalapp redden wij ons prima samen. We keken elkaar af en toe aan, knikten en glimlachten naar elkaar ( ja, mijn ogen lachten boven het mondkapje uit).

Op het toilet haar achtergelaten, het rode koordje binnen handbereik.

En na een aantal minuten weer gezellig pratend haar naar bed geholpen, en haar welterusten gewenst.

Merci! zei ze. Bonne nuit! , was mijn antwoord.