korte termijn visie
Toen we het welletjes vonden gingen we koffie drinken bij Brambergen. Het was daar stervensdruk, we moesten even wachten voor we aan de beurt waren. Naast ons stonden de lege koffiekopjes van onze voorgangers, op het schoteltje lag een achtergebleven koekje, jan hagel nog wel! Ik moest me beheersen om het niet te pakken, het zag er zo lekker uit!
Een paar tafels verderop zat een heel gezelschap, voor hun werd een groot dienblad vol lekkernijen aangedragen. Cake, koek en stukken appeltaart. Nu durf ik rustig te zeggen dat deze appeltaart de lekkerste is die ik ooit gegeten heb. Nee, niet helemaal waar. Vroeger bakte ik nog wel eens zelf maar dat durf ik niet meer aan. Ik vrees dat ik me niet zou kunnen beheersen en zo de helft naar binnen zou werken.
De punten die je hier bij Brambergen krijgt liegen er ook niet om. Ik schat in dat ze de taart in zes stukken snijden, reden te meer om hier af en toe los te gaan.
Goed, wij hadden inmiddels ons eerste kopje koffie op en zaten te wachten op de tweede ronde. Het gezelschap was inmiddels verdwenen, en hun tafel werd ontruimt. Op het afgeladen dienblad zag ik een bordje staan met daarop een half opgegeten stuk van die verrukkelijke appeltaart! Ik kon mijn ogen niet geloven. Wie laat dat nou liggen? In gedachten riep ik de serveerster, en vroeg haar om de leftovers bij ons neer te zetten. Toch maar niet gedaan. Met moeite zelfs de koekjes bij de koffie niet gegeten, die heb ik mijn geliefde in de maag gesplitst. Best wel vals van mij, ik weet dat hij zo'n aanbod niet kan weerstaan. Maar goed, hij is een man dus kan hij meer hebben.
Na afloop even bij Natuurmonumenten gescharreld, daar lagen weer andere verleidingen op de loer. Allemaal leuke dingen die je kan kopen. Ik heb me ook nu beheerst en slechts wat kaarten gekocht. Maar wel heel leuke!
Reacties
Een reactie posten