midden in de winternacht..



Vannacht heb ik mij weer in het nachtleven gestort. Drie nachten lang waart zuster  Anna rond in de spelonken van het AMC.  Uitgedost met gouden klompen en muts, in een poging de patienten hiermee een glimlach op het gezicht te bezorgen.
Met Kerst moet ik altijd terugdenken aan Kerst 1996, toen was ik hoogzwanger van mijn dochters. Ik was zo bol als een skippybal. Hopend dat ik ze binnen zou houden tot een normale dag in december. 
En dat is gelukt, ze zijn op 27 december geboren.

Vorig jaar lag er een rasechte Amsterdammer bij mij op de afdeling met Kerst, Hij zei, elke keer als jij langskomt denk ik bij mijzelf, daar heb je die muts weer!






Engeltje in de kerstboom, vlieg eens omlaag
Engeltje in de kerstboom, hoor je wat ik vraag?
Twee glazen vleugeltjes zijn om te vliegen
Hoog uit de kerstboom naar omlaag


Dit liedje zongen wij als kind vroeger, zittend bij de kerstboom. Wij hadden alle drie ons eigen kerstengeltje. Mij zus had de mooiste , een goudkleurige. Ik een rode en mijn broer een groene. De engeltjes waren vaker niet dan wel in de boom, we speelden er naar hartelust mee.

Voor mijn eigen kinderen had ik de kerststal waar ze mee konden fantaseren. Niet dat wij gelovig zijn, zeker niet. Maar ze vonden het gewoon leuk om met de beeldjes allemaal avonturen te beleven. Het kindeke Jezus maakte van alles mee, werd vervoerd in autootjes en in treintjes., werd ontvoerd en Jozef en Maria maar zoeken. Ook de os en de ezel hadden hun inbreng, ze maakten onderling ruzie, ze waren beurtelings lief en stout en ze poepten er flink op los.

De laatste jaren vier ik Kerst op een andere manier, en wel hier in het ziekenhuis. Geen bezwaar tegen nachtdienst met Kerst, het heeft wel wat. 





Reacties

  1. Anoniem25 december 2025 om 10:34

    Dankjewel, hiermee bent u er in geslaagd een glimlach op mijn gezicht te toveren!😘

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Anoniem25 december 2025 om 21:53

    Het is ook wel een heel leuke “muts” toch 😜, fijne kerst 🎄🥂🤓

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Anoniem26 december 2025 om 08:03

    De beelden storm in de kerststal zullen we maar zeggen of gekraakt 😂😂😂je schrikt je toch het lazarus als er snachts een rode muts met een zaklantaarn aan je ziekenhuis bed verschijnt he😂😂🤣🤣

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

loslaten

Afbeelding
Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun.  Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...
Meer lezen

Mevrou &Co

Afbeelding
 Vanmiddag een blokje om gegaan in Weesp. En zoals vaker  komt er opeens  iets op je pad. We gingen bij de superleuke lunchroom Mevrou & Co naar binnen voor een bakkie koffie.  Toen ik aanstalten maakte te gaan zitten, stond een meneer achter mij op en ik zag hem uit mijn ooghoek rondscharrelen.  Toen bleek dat zijn hond precies onder de stoel lag waar ik op wilde gaan zitten.  Gelukkig stak er niets uit vanonder die stoel, want anders was ik misschien op een staart of een pootje gaan staan. Het is een handzaam formaat, zei het baasje. Het terras was verlaten, binnen zat het lekker vol. Wij zaten eerste rang, lekker voor het raam. De parasols wapperden vrolijk in de wind, en opeens ging een er vandoor, zo de gracht in. Een jonge vrouw van de bediening holde naar buiten, en bleef bij de kade staan. Ze kon niet bij de steel van het ding komen, en ze boog voorover , ik was bang dat ze in het water zou kukelen. In een reflex greep ik haar bij haar broekband...
Meer lezen

Een boekje open doen

Afbeelding
  Gisteren naar de Zoete Inval in Haarlemmerliede gegaan, om daar een boekpresentatie bij te wonen. Mary van den Brink, de schrijfster, ik heb twee eerder verschenen boeken van haar in mijn boekenkast staan. Ruim op tijd kwamen wij aan, er was meer dan genoeg parkeerruimte. Mijn geliefde graaide naar de achterbank, daar lag zijn jas, en blindelings stak hij zijn rechterarm in de mouw. Ik riep hem een halt toe, want het was mijn jas die hij aan zijn arm geschoven had. Op zich begrijpelijk, want het is dan ook wel een erg fraai exemplaar. En beide jassen  zijn van hetzelfde materiaal gemaakt.  Vandaag de aftrap van het derde boek van Mary, Advocaat van de Leugen. We vielen met onze neus in de boter.  Een tafel vol heerlijke hapjes stond klaar, daaraan konden wij geen weerstand bieden. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik er als een aasgier op aanviel. Het was een bijzondere middag, met een bont gezelschap, redelijk wat mensen uit de transgenderwereld.  ...
Meer lezen