postmortale verhalen

 Sinds ik klein ben  heb ik een fascinatie voor de dood. Ik herinner me de dag dat ik een fietstochtje maakte met mijn ouders. Op straat lag een dode egel, zijn wervelkolom was zichtbaar. Ik kon me niet losrukken van dit tafereeltje, had er de hele dag wel naar willen blijven kijken.

Toen ik eind jaren '80 in het AMC kwam werken, heb ik een aantal obducties bijgewoond. Dat was makkelijk, je belde naar het mortuarium en dan mocht je komen kijken. Ik stond er met mijn neus boven op, geweldig! 
Later werd hier paal en perk aan gesteld, helaas. 

Heb je een bucketlist? wordt mij wel eens gevraagd. Jazeker, ik wil naar een bodyfarm, in Texas. Daar liggen lijken onder de blote hemel, en dan wordt het ontbindingsproces bestudeerd. Wat zou ik daar graag rondneuzen!

Onlangs heb ik dit boek gekregen, uiterst geschikt voor de rustige uurtjes in de nachtdienst. Heerlijke verhalen, obducties die ik ook graag bijgewoond zou hebben. Hier zal ik het mee moeten doen, het enige dat ik verder nog doe is het bezoeken van begraafplaatsen. Op de stenen aflezen wie daar liggen.

Dat gaat mij niet gebeuren, want ik wil gecremeerd worden. Doodsbang om te ontwaken onder de grond. En angst voor de dood. Heel hinderlijk, maar zo is het.  Dus probeer ik die gedachten maar ergens in een klein hoekje van mijn brein te verstoppen, achter een gesloten deur.  En ik heb met mijn kinderen afgesproken dat ik, als ik mijn ogen voor altijd gesloten heb, de maximale tijd opgebaard wil liggen. Tot ik ga verkleuren enzo , dan is er namelijk geen twijfel mogelijk dat ik echt mijn laatste adem uitgeblazen heb.

Zo, en dan ga ik mij nu prepareren voor de komende nacht.