reünie over de Amstel



Ik ben op een leeftijd gekomen dat langzamerhand iedereen met wie ik jarenlang samengewerkt heb met pensioen gaat.

Vandaag was dat het geval voor mijn voormalig afdelingshoofd , met wie ik vele jaren gewerkt heb.

Op de fiets naar Buitenveldert, om daar deze bijeenkomst bij te wonen. Veel oud collega's gezien, die meeverhuisd zijn naar de VU. Ja, lang leve de fusie, die heeft ervoor gezorgd dat ik ruim drie jaar geleden binnen het AMC een   carrière switch gemaakt heb.

Het stuk dat ik fietste was niet het allerleukste, en ik ben blij dat ik niet een paar keer per week deze route hoef te doen  ( dit is nml ook richting VU).   Eenmaal over de Amstel kwam ik meteen in de afschuwelijke drukte terecht, wel vijf minuten voor een stoplicht gewacht.

Op de plaats van bestemming aangekomen en toen de ingang gaan zoeken.  Ik rukte aan een glazen deur waarachter ik een orkestje bezig zag en hoorde. De deur zat hermetisch op slot. En ik werd genegeerd.  Na een korte zoektocht de ingang gevonden.  Bleek ik ruim twintig minuten te vroeg te zijn, ipv een kwartier te laat. Niet goed gekeken op de uitnodiging.   Potjandrie!

Maar daarna begon het feestgedruis, en kwamen er vele oude bekenden voorbij. 

Ik moet tot mijn schande bekennen dat ik van sommigen de naam niet meer kende. Evenwel heel gezellig met ook de naamlozen lopen kletsen. Hoe is het met jou? Waar werk je nu? Allemaal veilige vragen die je stellen kan zonder door de mand te vallen.

Confronterend om te zien hoe iedereen veranderd is, dat geldt dus ook voor mij, realiseerde ik me. Ik voel me niet oud maar ik ben het toch echt. Zeker toen ik iemand sprak die ik ooit begeleid heb  tijdens zijn opleiding tot verpleegkundige, ook aan hem was te zien dat hij al wat ouder was. 

Daarna de onvermijdelijke speeches,  die naar mijn smaak veel te lang duurden. Ik heb toen maar even de rust op de gang op gezocht. Kon ik mooi even aan mijn blog werken. 

Na dat alles was het tijd voor eten, en wel van een heerlijk Indonesisch buffet. Het was voortreffelijk, en iedereen ging in groepjes zitten met oude bekenden met wie je wel iets had. 

Afscheid genomen van de pensionado, heel vreemd dat het zo snel gegaan is. Ik ken hem vanaf 1989, waar blijft de tijd!

Mijn fiets weer opgezocht, en die bracht mij veilig en wel thuis. 

Reacties

  1. Anoniem18 december 2025 om 21:05

    Dit zijn inderdaad van die momenten dat je denkt: wat vliegt de tijd toch om!
    Wel fijn om iedereen weer even te ontmoeten toch, en jah die zijn ook ouder geworden, maar je blijft zo jong als je jezelf voelt…en zoals u: lekker genieten van alles hoor het leven is maar betrekkelijk 👌😉🤓

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

loslaten

Afbeelding
Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun.  Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...
Meer lezen

Mevrou &Co

Afbeelding
 Vanmiddag een blokje om gegaan in Weesp. En zoals vaker  komt er opeens  iets op je pad. We gingen bij de superleuke lunchroom Mevrou & Co naar binnen voor een bakkie koffie.  Toen ik aanstalten maakte te gaan zitten, stond een meneer achter mij op en ik zag hem uit mijn ooghoek rondscharrelen.  Toen bleek dat zijn hond precies onder de stoel lag waar ik op wilde gaan zitten.  Gelukkig stak er niets uit vanonder die stoel, want anders was ik misschien op een staart of een pootje gaan staan. Het is een handzaam formaat, zei het baasje. Het terras was verlaten, binnen zat het lekker vol. Wij zaten eerste rang, lekker voor het raam. De parasols wapperden vrolijk in de wind, en opeens ging een er vandoor, zo de gracht in. Een jonge vrouw van de bediening holde naar buiten, en bleef bij de kade staan. Ze kon niet bij de steel van het ding komen, en ze boog voorover , ik was bang dat ze in het water zou kukelen. In een reflex greep ik haar bij haar broekband...
Meer lezen

Een boekje open doen

Afbeelding
  Gisteren naar de Zoete Inval in Haarlemmerliede gegaan, om daar een boekpresentatie bij te wonen. Mary van den Brink, de schrijfster, ik heb twee eerder verschenen boeken van haar in mijn boekenkast staan. Ruim op tijd kwamen wij aan, er was meer dan genoeg parkeerruimte. Mijn geliefde graaide naar de achterbank, daar lag zijn jas, en blindelings stak hij zijn rechterarm in de mouw. Ik riep hem een halt toe, want het was mijn jas die hij aan zijn arm geschoven had. Op zich begrijpelijk, want het is dan ook wel een erg fraai exemplaar. En beide jassen  zijn van hetzelfde materiaal gemaakt.  Vandaag de aftrap van het derde boek van Mary, Advocaat van de Leugen. We vielen met onze neus in de boter.  Een tafel vol heerlijke hapjes stond klaar, daaraan konden wij geen weerstand bieden. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik er als een aasgier op aanviel. Het was een bijzondere middag, met een bont gezelschap, redelijk wat mensen uit de transgenderwereld.  ...
Meer lezen