Rosandepad

Hij stond al een tijdje op onze lijst. Het Rosande Klompenpad.  Vandaag was het zover. Naar Oosterbeek gereden en gaan op onze modderschuiten. 
Het begon meteen al goed, glooiend , door het bos.  Een prachtig waterpartij, met kraakhelder water.








Opeens hoorden we tok-tok-tok. 
Bovenin een dode boom scharrelde een bonte specht . Het grappige dier draaide rondjes om de boomstam heen, al roffelend met zijn snavel. 
Tien minuten lang verrekten wij onze nekken om naar de kleine houthakker te kijken. 
De stukjes schors vlogen in het rond. Waar gehakt wordt vallen spaanders!























We liepen het bos uit en toen een stuk langs de uiterwaarden van de Rijn. Zeer modderig stuk, nu bang om onze nekken te breken ipv verrekken.
Opeens zag ik iets het water inlopen.  
Op conversatietoon zei ik tegen mijn geliefde, kijk daar, een blote man.
Hij keek mij aan alsof hij dacht, wat kletst ze nou. Maar het was de naakte waarheid, een man in Adamskostuum waadde de rivier in en even later was alleen zijn hoofd nog zichtbaar.
Intussen snakten wij naar koffie en iets eetbaars. 
En zie daar , opeens een bordje dat ons de weg wees naar een etablissement.  Daarvoor wilden wij graag van het rechte pad afwijken.

We hadden geluk, want dit was het eerste restaurant dat we tegenkwamen, en het zou miv morgen voor twee weken gesloten zijn. Mazzelaars zijn we.
Eerst een tosti. Appeltaart wilden wij ook, maar dan willen we zeker weten dat het de zonde waard is. In de vitrine geloerd en ja, dit was een eigen baksel. Omdat we toch nog iets van een rem hebben namen we samen een stuk.




Daarna waren we opgeladen om de laatste kilometers af te leggen.  Zagen een buizerd voorbij zeilen en een winterkoninkje in het struweel. 
Na zeventien kilometer lopen ( paar keer verkeerd gelopen) waren we net voor het donker bij de auto. 
Onderweg naar huis bespraken de hoogtepunten van deze dag, en meteen plannen gemaakt voor een volgende wandeling. Want stilzitten is geen optie!

Hieronder nog wat foto's van al het leuks en moois dat we gezien hebben
























We kunnen wel zeggen dat , wat ons betreft, dit het mooiste Klompenpad is dat we ooit gelopen hebben. Heerlijk!

Reacties

  1. Anoniem21 december 2025 om 22:25

    Prachtig gebied zeg.., pittig afstandje maar zeker de moeite waard 👌🤓

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Anoniem22 december 2025 om 11:55

    Het aanbevelen waard!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

loslaten

Afbeelding
Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun.  Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...
Meer lezen

Mevrou &Co

Afbeelding
 Vanmiddag een blokje om gegaan in Weesp. En zoals vaker  komt er opeens  iets op je pad. We gingen bij de superleuke lunchroom Mevrou & Co naar binnen voor een bakkie koffie.  Toen ik aanstalten maakte te gaan zitten, stond een meneer achter mij op en ik zag hem uit mijn ooghoek rondscharrelen.  Toen bleek dat zijn hond precies onder de stoel lag waar ik op wilde gaan zitten.  Gelukkig stak er niets uit vanonder die stoel, want anders was ik misschien op een staart of een pootje gaan staan. Het is een handzaam formaat, zei het baasje. Het terras was verlaten, binnen zat het lekker vol. Wij zaten eerste rang, lekker voor het raam. De parasols wapperden vrolijk in de wind, en opeens ging een er vandoor, zo de gracht in. Een jonge vrouw van de bediening holde naar buiten, en bleef bij de kade staan. Ze kon niet bij de steel van het ding komen, en ze boog voorover , ik was bang dat ze in het water zou kukelen. In een reflex greep ik haar bij haar broekband...
Meer lezen

Een boekje open doen

Afbeelding
  Gisteren naar de Zoete Inval in Haarlemmerliede gegaan, om daar een boekpresentatie bij te wonen. Mary van den Brink, de schrijfster, ik heb twee eerder verschenen boeken van haar in mijn boekenkast staan. Ruim op tijd kwamen wij aan, er was meer dan genoeg parkeerruimte. Mijn geliefde graaide naar de achterbank, daar lag zijn jas, en blindelings stak hij zijn rechterarm in de mouw. Ik riep hem een halt toe, want het was mijn jas die hij aan zijn arm geschoven had. Op zich begrijpelijk, want het is dan ook wel een erg fraai exemplaar. En beide jassen  zijn van hetzelfde materiaal gemaakt.  Vandaag de aftrap van het derde boek van Mary, Advocaat van de Leugen. We vielen met onze neus in de boter.  Een tafel vol heerlijke hapjes stond klaar, daaraan konden wij geen weerstand bieden. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik er als een aasgier op aanviel. Het was een bijzondere middag, met een bont gezelschap, redelijk wat mensen uit de transgenderwereld.  ...
Meer lezen