babybroek

 Mijn nachtdienst loopt ten einde, ik mag bijna naar huis. En dan gaat de bel..

Met lichte tegenzin loop ik de kamer op. Een patient die slecht ter been is begeleid ik naar het toilet. Na een paar minuten belt hij weer, hij is klaar.

Hij vraagt om een nieuwe onderbroek en pijama broek, en ik kijk in zijn kast. Er ligt van alles qua kleding, ik kies een broek uit, maar helaas, geen onderbroek te bekennen. Dat vertel ik hem maar hij gelooft me niet. Ik laat me overhalen, ik vouw elk klein bundeltje open dat ik tegen kom, het zijn hemden, die ik vervolgens terug smijt de kast in. Ik begin mijn geduld te verliezen. 

Ik kom bij hem met de mededeling dat er dus geen ondergoed is. 'Doe maar babybroek'! zegt hij. Ah, een luier! roep ik blij. Nee, babybroek! Oke.... ffff.

Daarna de lange broek aan. Is ook weer niet goed, is te dun. Er is geen dikkere zeg ik. Jawel, in plastic zak. Maar die is vies, denk ik. Maakt niet uit,. moet ook aan. Nou dan doen we dat, ben je nu tevreden? De klok tikt verder.

Handen wassen daarna , dat doet hij met chirurgische precisie, er komt geen einde aan. Nou zijn ze wel schoon hoor, zeg ik wrevelig. 

Terug naar bed.

Nee, we zijn nog niet klaar, hij wil drinken uit de keuken. En wat denk je? Gehaald en nog is het niet voorbij, nu moet ik de tablet bij het bed aanzetten en een of andere zender opzoeken.

Nou ben ik de digibeet bij uitstek, ik zeg dat ik dat aan een collega ga vragen en ren de kamer uit, voor ik uit mijn vel spring.

Tegen mijn collega's van de dagploeg zeg ik, als die meneer zo meteen belt ga ik er niet meer heen, want anders sta ik niet voor de gevolgen  in.

Zo, toch nog om kwart voor acht naar huis kunnen gaan, zeker na mijn eerste nacht telt elke minuut die ik eerder in bed lig!