de bochel

 

Bijnamen uitdelen, dat gaat als vanzelf bij mij. Mijn kinderen hebben er meerdere, en ze reageren op alles wat ik ooit voor hun bedacht heb. 

De ondertoon is liefde, en daar gaat het om. 

Mijn vader noemde ik altijd p.a.  , uit te spreken als   p  -  a   . Voor mijn moeder ook prachtige bijnamen, waaraan zij ook helemaal gewend was.  

Onze cavia's kregen uiteindelijk ook een ander naam dan waar ze ooit mee begonnen waren. Zoals 'de Koe' , 'Pijp' ,  'Piep' , 'Brownie olé' .

Maar wat dan voor mijzelf? Mijn kinderen noemen mij gewoon mama. Maar als ik het over mezelf heb dan heb ik er ook wel een paar. Als ik thuis kom roep ik  'De Moeder'  is er. Waar komt dat vandaan? Een van mijn kinderen had een keer, heel lang geleden , een vriendinnetje te spelen. Een langzaam, sloom kind. In plaats van dat ze samen met de blokken en lego aan de gang gingen, zocht het meisje mij steeds op, en dan hoorde ik haar roepen: De moeder, de moeder...

En ik heb nog een geschikte bijnaam voor mijzelf bedacht, en dat is 'Bochel'. Ik heb ergens midden in mijn wervelkolom een scoliose. Daar waar de meeste mensen een mooie glooiing naar binnen hebben is het bij mij contra. Ik heb er helemaal geen last van, het ziet er alleen vreemd uit. Diverse mensen hebben mij gevraagd of ik aan mijn rug geopereerd ben.  Nee dus, dit is een speling van de natuur, en het hoort bij mij.

Ik ben van nature een opgewekt persoon en als ik in een jubelstemming ben zing ik een zelfbedacht liedje. Ook over mijn kromme rug. Het gaat als volgt: met mijn bochel, tralala, met mijn bochel tralala, met mijn bochel tralala, met mijn bochel tralala! En om het feest compleet te maken pakt mijn jongste zoon dan een houten lepel uit de keukenlade, en trommelt daarmee ritmisch op mijn uitstekende wervels.

Zo, dat was weer een kijkje achter de schermen. Een vleugje zelfspot zo nu en dan is niet verkeerd!