de soepele afdaling

Vanmorgen naar een restant van de Berlijnse muur geweest. Weinig toeristen,  veel sneeuw,  indrukwekkend. 

Daarna wilden we naar een volgende bestemming met de trein,  maar we kwamen er niet uit. Hogere wiskunde, die kolommen met trein- en spoornummers.

We kozen eieren voor ons geld en namen de bus. Die reed door een troosteloos deel van de stad. 

Maar ons doel was het waard. Victoriapark.  Prachtig, zeker nu met de sneeuw.  

We gingen de Kreuzberg op, ploeterend door de sneeuw.  Eenmaal boven aangekomen hadden we een mooi uitzicht over de stad daar beneden.

De afdaling was griezelig,  ik bewoog me uiterst traag voort en klampte me aan een hekje vast om overeind te blijven.  

Mijn geliefde noemde mij een houten Klaas. En dat hij nu begreep waarom ik vroeger, op school, altijd als laatste gekozen werd bij gymles. 

Mijn lief volgde mijn blog al voor we een stelletje werden. Hij las over al mijn ondernemingen en dacht toen: deze vrouw is winterhard, lenig en heeft een goede conditie.  Slechts het laatste klopt. 

We hebben hier samen om gelachen tot we pijn in onze buik kregen, heerlijk. 

Na het prachtige park liepen we naar een begraafplaats die daar vlakbij lag. Ook heel mooi, sfeervol door de sneeuw en geen irritante mensen

Daarna waren we zowat bevroren, en zochten de de metro weer op. We zaten rustig, toen er even verderop een korte schermutseling plaatsvond. Twee mannen van halverwege de zestig zaten naast elkaar. De man aan het gangpad viel bijna van de bank af, en schreeuwde daarna meteen: was machst du da! Idiot! tegen de man links van hem. Waarschijnlijk had de man, die aan het raam zat, de ander een duw gegeven. Mannetje aan de raamzijde was schriel, die aan het gangpad was behoorlijk gezet. Wij vermoeden dat het kleine mannetje bijna geplet werd, dat zat was, en iets gezegd had tegen de stevige man. Maar die had een koptelefoon op, dus zat er niets anders op dan hem een duw te geven.

Bist du verrückt! volgde er nog. De twee keken elkaar woedend aan, daarna was het klaar.

Terug in het hotel namen wij in de bar een drankje om de dag na te bespreken. Het was een allemaal zeer de moeite waard geweest.

Voor het laatste avondmaal namen we nog een keer de metro. Unter der Linden, prachtig in het licht van de avond. Daar geflaneerd en nog wat foto's gemaakt.

Berlijn, de stad is een bezoekje waard. Maar niet om over te doen, wat mij aangaat. Ik mis de gezellige straatjes. Er zijn mooie dingen om te zien, maar ver uit elkaar, je moet overal naar toe reizen. 

Checkpoint Charlie hebben we overgeslagen. Ik ben er ooit geweest en vond het een nepperig ding, namaak, voor de toeristen. Niet mijn ding. 

Morgen wieder zu Hause.