De zwarte tuin van mijn moeder

 In 1963 traden mijn ouders in het huwelijk. Een woning zat er nog niet in, ze hebben twee en een half jaar ingewoond bij een oude dame, in de Witte de Withstraat in Amsterdam. Paar trappen op, niet ideaal, zeker niet als het gezin uitbreidt.

Daarna braken er betere tijden aan, ze hadden inmiddels twee dochters, en dat was geen doen op zo weinig vierkante meters. Ze kregen een portiekwoning , weer veel trappen op, vier hoog. In de Kustvaarderstraat in Amsterdam Noord. Daar heb ik tot mijn zevende jaar gewoond. Met drie kinderen groeiden we ook uit deze woning, en toen vertrokken we naar Amsterdam Zuidoost, naar Kelbergen.  Na negen jaar huwelijk hadden mijn ouders eindelijk een bescheiden benedenwoninkje. Drie slaapkamers, dus nog steeds wel proppen.

Maar....mijn moeder had eindelijk haar felbegeerde tuin. Tenminste, die was in wording. Wij kwamen daar wonen toen alles nog braak lag, de tuin bestond nog niet, er lag slechts zand, en een bescheiden terras van stoeptegels. Tot er op een goede dag een enorme berg aarde gestort werd, het werd keurig geegaliseerd, en dat was het begin van wat moois.

Die avond zat mijn moeder op haar tuinstoeltje op het terras, en keek intens tevreden over haar toekomstige tuin uit, op dat moment nog slechts een zwarte vlakte.

Het was een moment om nooit te vergeten, het heeft indruk op mij gemaakt.   Later ging ze vol enthousiasme aan de slag, en de tuin veranderde in een bloemenzee. Aan de zijkant zette ze jonge wilgjes in de grond, die wij uitgroeven op het verderop liggende terrein. Die groeiden uit tot joekels van bomen. 

Toen we acht jaar later weer gingen verhuizen lieten wij een tuin/caviakerkhof achter. In die jaren hebben wij heel wat cavia's gehad, die onder een wilg begraven werden als hun tijd gekomen was.

Om nog even door te gaan over die leuke zoogdiertjes, wij hadden een favoriete cavia, Ritsa. Die was natuurlijk dol op gras, maar haar los laten lopen op het gazon was geen optie. Van kippengaas werd een rennetje gemaakt, een overkapping, die we over haar heen zetten. Op een dag was het weer zover, en na afloop moest het dier weer mee naar binnen . Iemand tilde het rennetje omhoog en Ritsa ging er als een speer vandoor. Mijn moeder overtrof zich in snelheid, rende achter het dier aan, dwars door de rozenstruiken heen, de dorens voelde ze niet. Mooie rozenknoppen vlogen in het rond maar, ze had het beestje te pakken! Gelukkig maar, want wij kinderen hadden een slechte afloop niet kunnen verdragen!

                                                      ps foto ter illustratie