een glijdende schaal

Gisteren arriveerden wij in Berlijn, en hoorden we zeer veel sirenes en we zagen veel wagens van de Katastrophenschutz. Wij dachten daar verder niet over na, bezig met andere dingen . Realiseerden ons pas later dat het met de grote stroomstoring te maken had. Waar wij  geen last van hebben gehad, maar het drong vandaag pas tot ons door.

Vanmorgen met metro naar de gecrashte auto die we gisteren zagen, ik wilde hem van nabij zien. Bij navraag bleek het gisteren gebeurd te zijn, ws door sneeuwval.

 

Daarna een stuk lopen over de gladde straten , al schuifelend kwamen we vooruit. Ik had door de kou een volle blaas gekregen, maar we liepen in een aggenebbisbuurt, zonder restaurants die open waren. Kwamen wel een openbaar toilet tegen, maar dat was niet in gebruik. De schuifdeur stond weliswaar uitnodigend open, maar kon niet dicht, dat ging mij te ver!

Maar het kwam later goed. Na een stuk lopen  de trein genomen, die lijkt verdacht veel op de metro. We hadden trouwens vanmorgen ons ticket gearriveerd, zodat we volkomen legaal instapten.

Soms zie je mensen die je opvallen, zoals  dit koppel ,hun aanblik bezorgde mij de rillingen over mijn rug.

Zij bezochten, net als wij, de Gedächtniskirche. Mooi, betekenisvol, maar teveel rondloerende mensen vond ik.

We hadden 's middags een broodje gegeten en daar cola bij gedronken , dat was lekker op dat moment. Maar toen we daarna buiten kwamen raakten we bijkans bevangen door de koude.  Er zat niets anders op dan weer ergens naar binnen gaan om koffie te drinken. 

We liepen bij een aantrekkelijk uitziend etablissement naar binnen, en vroegen de uitbater of we hier wat konden drinken. Hij keek ons zuur aan, en met slechts een ruk van zijn hoofd naar rechts wees hij ons een tafeltje in de hoek. Daarvandaan konden wij hem goed bestuderen, want het was een bijzonder geval, die man. Hij zat om de haverklap op de kassa van alles te controleren. Afgewisseld door een rondje door de zaak lopen, zijn handen op de rug, om zich heen loerend als een havik, niets leek zijn priemende ogen te ontgaan. Of hij stond kaarsrecht voor de toog, zijn armen streng over elkaar, kijkend of het personeel wel volgens protocol zijn plichten vervulde.

Het enige nuttige dat de man deed was het vullen van een glas met wijn. Hij zat met zijn hoofd scheef en zijn neus bijna tegen het glas, om ervoor te zorgen dat hij geen millimeter teveel in zou schenken. Stel je voor!

Helaas geen foto van deze zuurpruim kunnen maken , want dat had ik waarschijnlijk met mijn leven moeten bekopen,.

Wat plaatjes geschoten bij de Hackeschermarkt, een artistiek stukje van de stad 

We hebben ons vandaag prima met metro en trein kunnen verplaatsen, we begrijpen nu een beetje hoe het werkt. En toch ook nog wel kilometers gelopen, alleen was dat best eng met de opgevroren sneeuw, op sommige plekken brak je bijna je nek.

Wat ons verder opviel is het aantal daklozen. Op diverse plekken tentjes gezien, waarin zij bivakkeren, of in de nissen van muren en portieken.  Best triest om dat te zien, geeft een gevoel van schuld, hoewel ik weet dat ik niet de hele wereld redden kan.

Berlijn, we hebben een deel van de stad gezien, morgen nog verder rondkijken.  Wij zijn niet speciaal geinteresseerd  in de hoogtepunten van de stad, details vinden wij leuker.

Voor vandaag is het welletjes.