een knijpie


 
Met mijn moeder regelmatig naar Amsterdam geweest. Dan keken wij uit naar een tentje om wat te gaan drinken. 
Even een knijpie zoeken, zei mijn moeder dan.
Vandaag daarom verschillende horecagelegenheden op de kaart gezet. En onderaan dit blog een gouwe ouwe. 
















Zo, en dan nu de beloofde afsluiter, heb 'm al eerder hier gepost, maar hij blijft leuk,



Een paar weken geleden was ik met mijn moeder aan de rol. Ze is slecht ter been, dus grootste deel van de tijd zit ze dan in de rolstoel.
We gingen lunchen in cafe Kiebert ( Amsterdam), en uiteraard moesten we beiden naar het toilet.
Ik besloot poolshoogte te nemen, en het was geen verrassing dat het sanitair helemaal achterin de zaak was. , En ook nog een trap naar beneden .
Aan mijn arm schuifelde mijn moeder het cafe in.
'' Verdorie, waar is die wc? '' "' Helemaal achterin ."
Daarna moesten we naar beneden.
" Wat een tering trap, wie bedenkt nou zo iets!''
"Nou, dit is een gelegenheid voor jonge mensen en die gaan zonder problemen de trap af."
Achterstevoren zij omlaag en ik er achter.
Beneden stormde ze meteen het herentoilet in. Ho ho, we moeten nog een deur verder! Zucht..
'Volgende hindernis, de toiletpot was erg laag, en er waren geen beugels.
Toch gelukt. Mijn moeder handen wassen en toen kon ik mooi zelf even gebruik maken van het toilet.
"Zijn er hier geen handdoekjes?! " hoorde ik.
Vanaf de wc riep ik dat die links aan de muur hangen.
" Wat zeg je, ik hoor je niet!'' riep mijn slechthorende moeder.
" Links!! '' riep ik geirriteerd.
Maar nee, ze zag het niet.
Een derde maal schreeuwde ik LINKS schele otter! ''
Toen ik van het toilet afkwam , wees ik haar de handdoekjes, ze had haar hoofd iets meer moeten draaien om ze te kunnen zien.
We moesten er allebei om lachen, daarna weer naar boven, dat ging een stuk vlotter.
Op naar het volgende uitstapje!




Reacties

  1. Anoniem15 januari 2026 om 22:28

    Hilarisch de namen van die “kroegen”…, blijvend mooie herinneringen..👌🤓

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

loslaten

Afbeelding
Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun.  Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...
Meer lezen

Mevrou &Co

Afbeelding
 Vanmiddag een blokje om gegaan in Weesp. En zoals vaker  komt er opeens  iets op je pad. We gingen bij de superleuke lunchroom Mevrou & Co naar binnen voor een bakkie koffie.  Toen ik aanstalten maakte te gaan zitten, stond een meneer achter mij op en ik zag hem uit mijn ooghoek rondscharrelen.  Toen bleek dat zijn hond precies onder de stoel lag waar ik op wilde gaan zitten.  Gelukkig stak er niets uit vanonder die stoel, want anders was ik misschien op een staart of een pootje gaan staan. Het is een handzaam formaat, zei het baasje. Het terras was verlaten, binnen zat het lekker vol. Wij zaten eerste rang, lekker voor het raam. De parasols wapperden vrolijk in de wind, en opeens ging een er vandoor, zo de gracht in. Een jonge vrouw van de bediening holde naar buiten, en bleef bij de kade staan. Ze kon niet bij de steel van het ding komen, en ze boog voorover , ik was bang dat ze in het water zou kukelen. In een reflex greep ik haar bij haar broekband...
Meer lezen

Een boekje open doen

Afbeelding
  Gisteren naar de Zoete Inval in Haarlemmerliede gegaan, om daar een boekpresentatie bij te wonen. Mary van den Brink, de schrijfster, ik heb twee eerder verschenen boeken van haar in mijn boekenkast staan. Ruim op tijd kwamen wij aan, er was meer dan genoeg parkeerruimte. Mijn geliefde graaide naar de achterbank, daar lag zijn jas, en blindelings stak hij zijn rechterarm in de mouw. Ik riep hem een halt toe, want het was mijn jas die hij aan zijn arm geschoven had. Op zich begrijpelijk, want het is dan ook wel een erg fraai exemplaar. En beide jassen  zijn van hetzelfde materiaal gemaakt.  Vandaag de aftrap van het derde boek van Mary, Advocaat van de Leugen. We vielen met onze neus in de boter.  Een tafel vol heerlijke hapjes stond klaar, daaraan konden wij geen weerstand bieden. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik er als een aasgier op aanviel. Het was een bijzondere middag, met een bont gezelschap, redelijk wat mensen uit de transgenderwereld.  ...
Meer lezen