jakkes!

 Als jong kind had ik een vriendin met wie ik altijd op straat speelde. Hinkelen, touwtje springen, en...stokjes in drollen prikken. Ja, we waren best smerig bezig.

 In die tijd lag overal hondenpoep op straat, er was geen opruimplicht. En geen idee waarom maar het oefende een onweerstaanbare aantrekkingskracht op ons uit. We scharrelden rond in de bosjes, prikten er lustig op los, en op een dag maakten we het nog bonter, de uitwerpselen die wij gespietst hadden slingerden we met kracht op het nabij gelegen fietspad. Wij waanden ons onzichtbaar vanuit het struweel.

Het is nooit uitgelekt, maar bij deze dus mijn ontboezeming, 55 jaar na dato.

Poep vind ik allang niet meer leuk, en ik heb ook geen behoefte meer er in te prikken. Beroepsmatig heb ik er nog wel eens mee te maken, en dan raak ik niet in extase. Nu moet ik eerlijk zeggen dat het op mijn huidige werkplek wel meevalt, maar toen ik nog op Chirurgie werkte vlogen de spetters wel eens om mijn oren.

Een van de goorste dingen die ik meegemaakt heb: een verwarde patient, in de nacht. Incontinent van ontlasting , en heeft daar in lopen graaien. Je weet gewoon niet waar je beginnen moet. Terwijl ik naast het bed staat tasten de besmeurde handen naar mij, waarop ik meteen een stap naar achteren zet. Zo goed en zo kwaad als het gaat schoonmaken, en bij daglicht zal blijken dat er nog een en ander onder de nagels zit. Ja, jakkes!