memory lane

 In mijn hoofd speelt zich een film af, waar geen einde aan komt. Wat ik ook zie, wat ik ook doen, er komt meteen een herinnering oppoppen.

Veel mooie, leuke , er is zoveel om te koesteren. 

Vanmiddag met mijn jongste zoon naar de bioscoop geweest. In Amsterdam , dat is toch altijd het leukst. 

Vroeger, begin jaren '70, gingen mijn moeder , mijn zus en ik regelmatig 'de stad ' in. Vanuit Amsterdam Noord met de bus naar de pont . Daarmee over het IJ , en door naar het centrum. In die tijd geen ov chipkaart, zelfs nog geen strippenkaart. Mijn zus en ik reisden met een groene buskaart en mijn moeder met een rode. Met de duurdere rode kaart mocht je pas reizen als je tien jaar of ouder was.

We begonnen op de Nieuwendijk, die toen nog fantastisch was, evenals de Kalverstraat. Kleine leuke winkeltjes waar wij onze ogen uitkeken. Ik herinner me een etalage, daarin stonden glazen vogels, die met hun lange nek en snavel omhoog en omlaag bewogen, steeds wat dieper, tot hun snavel het bakje met vloeistof bereikte. Dat vonden wij helemaal geweldig, en mijn moeder bleef rustig wachten tot wij verzadigd waren.

Daarna naar de Hema, vaste prik.  Mijn moeder deed wat aankopen en daarna het beste, iets lekkers. Mijn zus koos altijd een saucijzenbroodje en ik een halve rookworst. Als ik mijn tanden erin zette vlogen de vetspetters in het rond vermengd met mijn speeksel. Ik voel het water al in mijn mond lopen als ik er aan terugdenk.

Volgende stop was op de Dam. Zakje duivenvoer en daarna al die schijtlijsters op je arm of op je kop, deed best zeer , die nageltjes op je schedel. Maar dat mocht de pret niet drukken. 

Bezoekje aan de Bijenkorf, omdat het zo'n mooie deftige winkel was en weer verder.

De Kalverstraat door, lekker kijken, en aan het eind daarvan Vroom en Dreesman, ik kan me alleen herinneren dat we ook daar ons verwonderden over alle pracht en praal.

Als afsluiter gingen we naar het zgn 'schelpenwinkeltje' . Dat zat op de Grimburgwal, schelpenwinkel Braak. Zij verkochten schelpen en edelstenen. Van mijn moeder mochten mijn zus en ik een steentje of schelpje uitkiezen. Daar namen wij uitgebreid de tijd voor. De keuze was reuze, na lang wikken en wegen werd er een knoop doorgehakt. Met onze nieuw verworven schatten gingen wij tevreden naar huis, daar werd onze verzameling schelpjes tevoorschijn gehaald, en gingen wij ermee spelen.

Mooie herinneringen, heel simpel, voor een kind hoeft het niet allemaal zo ingewikkeld te zijn. Liefde, aandacht, en tijd om echt te spelen.

Het lijkt als de dag van gisteren.