Amsterdam anders



Vanmorgen op mijn fiets gestapt en naar Amsterdam gescheurd. Goed ingepakt maar helaas toch bijna bevroren tenen opgelopen. 

Niet bereid een poot uit te steken: In de stad mede fietsers vervloekt die opeens vlak voor mijn neus het hoekje omgingen ( niet figuurlijk) zonder richting aan te geven. Auto's waar je voor wacht en die dan afslaan zonder knipperlicht aan te zetten, stelletje tuig!









Hier en daar de voorbode van de lente kunnen vastleggen













Mijn fiets down under geparkeerd op het Kleine Gartmanplantsoen, en nog even stukje Vondelpark bekeken Oa de Vondelkerk die nu in de steigers staat. En opwarmen met cappuccino, want ik hield het niet meer , zo koud was het.













Diverse bestemmingen lagen op mijn route en uiteindelijk kwam ik aan bij het Stedelijk Museum. Het is decennia terug dat ik daar voor het laatst was.

Ik weet het , ik ben een cultuurbarbaar. Maar soms laat ik mij  overhalen om uit mijn comfortzone te komen, en vandaag was het weer eens zover.

Expositie met het werk van Erwin Olaf bekeken, en dat sprak mij best wel aan. Het ene tijdperk meer dan het ander. Vooral het ruimdenkende bevalt mij, ik ben wars van bekrompen gedoe.








Erwin Olaf overleed na een longtransplantatie, op de laatste foto zie je zijn longen, die verwoest waren door longemfyseem


Er lustig op los gekiekt, en daarna via een omweg   (via Diemen, voor een laatste pitstop) naar huis gefietst.


Reacties

  1. Anoniem3 februari 2026 om 21:42

    Leuk die expositie met voor elk wat wils, kleur of black & white…, van normaal tot “uitersten”…bijzonder en afwisselend met onze reporter fraai in het beeld meegenomen…alsof het zo hoort 👌👏🤓

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Annemarie3 februari 2026 om 21:49

      Dank voor je support en fijne complimenten, lief van je X

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

loslaten

Afbeelding
Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun.  Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...
Meer lezen

Mevrou &Co

Afbeelding
 Vanmiddag een blokje om gegaan in Weesp. En zoals vaker  komt er opeens  iets op je pad. We gingen bij de superleuke lunchroom Mevrou & Co naar binnen voor een bakkie koffie.  Toen ik aanstalten maakte te gaan zitten, stond een meneer achter mij op en ik zag hem uit mijn ooghoek rondscharrelen.  Toen bleek dat zijn hond precies onder de stoel lag waar ik op wilde gaan zitten.  Gelukkig stak er niets uit vanonder die stoel, want anders was ik misschien op een staart of een pootje gaan staan. Het is een handzaam formaat, zei het baasje. Het terras was verlaten, binnen zat het lekker vol. Wij zaten eerste rang, lekker voor het raam. De parasols wapperden vrolijk in de wind, en opeens ging een er vandoor, zo de gracht in. Een jonge vrouw van de bediening holde naar buiten, en bleef bij de kade staan. Ze kon niet bij de steel van het ding komen, en ze boog voorover , ik was bang dat ze in het water zou kukelen. In een reflex greep ik haar bij haar broekband...
Meer lezen

Een boekje open doen

Afbeelding
  Gisteren naar de Zoete Inval in Haarlemmerliede gegaan, om daar een boekpresentatie bij te wonen. Mary van den Brink, de schrijfster, ik heb twee eerder verschenen boeken van haar in mijn boekenkast staan. Ruim op tijd kwamen wij aan, er was meer dan genoeg parkeerruimte. Mijn geliefde graaide naar de achterbank, daar lag zijn jas, en blindelings stak hij zijn rechterarm in de mouw. Ik riep hem een halt toe, want het was mijn jas die hij aan zijn arm geschoven had. Op zich begrijpelijk, want het is dan ook wel een erg fraai exemplaar. En beide jassen  zijn van hetzelfde materiaal gemaakt.  Vandaag de aftrap van het derde boek van Mary, Advocaat van de Leugen. We vielen met onze neus in de boter.  Een tafel vol heerlijke hapjes stond klaar, daaraan konden wij geen weerstand bieden. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik er als een aasgier op aanviel. Het was een bijzondere middag, met een bont gezelschap, redelijk wat mensen uit de transgenderwereld.  ...
Meer lezen