bijnamen

In mijn leven heb ik al heel wat bijnamen voorbij zien komen. Ik heb een voorraad vreemde benamingen voor mijn kinderen. 
Maar ook van huis uit heb ik van alles meegekregen.
Toen ik als kind in een portiekwoning woonde, zag ik regelmatig de overbuurvrouw met gevaar voor eigen leven uit het raam hangen , op drie hoog. Ze was fanatiek de ramen aan het lappen. Wij noemden haar ' de heldere mevrouw '.
In deze buurt kwam altijd een klein vuilniskarretje langs met een mannetje die de straat ging vegen. ' Het vuile rommelkarretje' noemden we het. In hetzelfde woonblok woonden veel kinderen. Een van de oudsten was een bazig kind, Lia. Wij noemden haar Lia-bazetoeter.
Toen mijn ouders een keer het huis lieten behangen werd dat door een man gedaan met een enorme snor. Wij hadden het over ' de hangsnor'.
En wat te denken van iemand uit de straat met een uitstekende onderkaak. ' de paardenbek'. Haar echtgenoot had als bijnaam ' de Lul'.
Een buurman die nooit goedemorgen zei, maar ' hoi'. Dat vond mijn vader maar niets, en de buurman werd tot ' meneer Hoi' gedoopt.     Een oom van een vriendin van mij met een klein achterwerk, gestoken in een strakke broek. ' Kleine bips ' werd zijn naam.
Een neef,  veel ouder , die ik zag op een familie feest. Ik was op slag verliefd. Hij droeg een blauwe trui, en dat werd zijn naam, ' de jongen met de blauwe trui'.
Bij mij in de straat woonde een meneer, die bij een snackbar werkte . Daar was regelmatig brood over, en dat bracht hij dan naar mij , ' de lieve meneer ' .En een buurvrouw die altijd haar stekels opzette als mijn jonge kinderen in de tuin gingen spelen.  ' De zure buurvrouw '.
Een onderwijzers van de basisschool die erg streng was en met priemende ogen keek.' De haviksogen'. .
En een snertjongen waar ik vroeger een bloedhekel aan had. Hij had lang bruin haar, ik noemde hem ' het jong met de lange strontlokken'.
Een acteur uit een serie de bijnaam 'Frogeye' en een voetballer 'de stijve hark'. 
Ik ben er vast nog wel een paar vergeten 

Bijgevoegd een foto van een andere stijve hark :)





Reacties

  1. Anoniem9 februari 2026 om 21:15

    Knap van U dat U al die bijnamen nog weet, in gedachten komen ze waarschijnlijk weer heel herkenbaar boven drijven…, en die “stijve hark” gaat toch maar mooi even op een podium poseren voor de fotograaf..😜👍🤓

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

loslaten

Afbeelding
Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun.  Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...
Meer lezen

Mevrou &Co

Afbeelding
 Vanmiddag een blokje om gegaan in Weesp. En zoals vaker  komt er opeens  iets op je pad. We gingen bij de superleuke lunchroom Mevrou & Co naar binnen voor een bakkie koffie.  Toen ik aanstalten maakte te gaan zitten, stond een meneer achter mij op en ik zag hem uit mijn ooghoek rondscharrelen.  Toen bleek dat zijn hond precies onder de stoel lag waar ik op wilde gaan zitten.  Gelukkig stak er niets uit vanonder die stoel, want anders was ik misschien op een staart of een pootje gaan staan. Het is een handzaam formaat, zei het baasje. Het terras was verlaten, binnen zat het lekker vol. Wij zaten eerste rang, lekker voor het raam. De parasols wapperden vrolijk in de wind, en opeens ging een er vandoor, zo de gracht in. Een jonge vrouw van de bediening holde naar buiten, en bleef bij de kade staan. Ze kon niet bij de steel van het ding komen, en ze boog voorover , ik was bang dat ze in het water zou kukelen. In een reflex greep ik haar bij haar broekband...
Meer lezen

Een boekje open doen

Afbeelding
  Gisteren naar de Zoete Inval in Haarlemmerliede gegaan, om daar een boekpresentatie bij te wonen. Mary van den Brink, de schrijfster, ik heb twee eerder verschenen boeken van haar in mijn boekenkast staan. Ruim op tijd kwamen wij aan, er was meer dan genoeg parkeerruimte. Mijn geliefde graaide naar de achterbank, daar lag zijn jas, en blindelings stak hij zijn rechterarm in de mouw. Ik riep hem een halt toe, want het was mijn jas die hij aan zijn arm geschoven had. Op zich begrijpelijk, want het is dan ook wel een erg fraai exemplaar. En beide jassen  zijn van hetzelfde materiaal gemaakt.  Vandaag de aftrap van het derde boek van Mary, Advocaat van de Leugen. We vielen met onze neus in de boter.  Een tafel vol heerlijke hapjes stond klaar, daaraan konden wij geen weerstand bieden. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik er als een aasgier op aanviel. Het was een bijzondere middag, met een bont gezelschap, redelijk wat mensen uit de transgenderwereld.  ...
Meer lezen