Blauwe Maandag
In november 1988 begon ik met werken in het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis in Amsterdam , het ziekenhuis waar ik in 1965 geboren ben. Maar liefst twee weken mijzelf daar verdienstelijk gemaakt.
Ik had een open sollicitatie gestuurd voor een baan op de afdeling Chirurgie, die konden ze mij niet bieden. Wel een baan op Interne Oncologie. Ik was toe aan een nieuwe uitdaging, en nam hem aan.
Vanaf dag een overviel de werkdruk mij, ik was (en ben) echt niet te beroerd om de handen uit de mouwen te steken, maar dit was echt vreselijk.
In mijn eerste week nam mijn teamleider mij apart om te vragen hoe ik het daar vond en ik vertelde dat ik het behoorlijk pittig vond. Hij overlaadde mij met complimenten, hoe goed ik het deed, en dat was precies wat ik nodig had.
Drie dagen later kwam ik van een koude kermis thuis. Er was een gesprek gepland met het hoofd van de afdeling, zij kende mij niet. Vanaf de eerste minuut ging zij volop in de aanval, ze was agressief en intimiderend. Mijn teamleider zat er schaapachtig kijkend bij.
Ze kon aan mijn gezicht mijn gevoel van onbehagen aflezen, want ze zei tegen mijn teamleider: o, kijk, ze reageert helemaal spastisch!
Ze gedroeg zich alsof er niets aan mij deugde, alsof het een gunst was dat ik in het OLVG mocht werken.
Ik voelde me overdonderd, vernederd en heel ongelukkig. Het gesprek duurde nog lang ook zodat ik een kwartier na het stoppen van mijn dienst pas weg kon.
Na afloop realiseerde ik me dat dat k..wijf toch nog iets zinnigs gezegd had. Je zit nog in je proeftijd, dus je kan zo je baan opzeggen'.
Dat heb ik in mijn oren geknoopt. Een paar dagen later ging ik met een ander gevoel in gesprek met dat mens en vertelde haar dat ik het gesprek als zeer naar ervaren had. Als weerwoord zei ze dat ze dat met alle verpleegkundigen doet, om de afdeling weer op poten te zetten.
Hoe dan ook, ik kondigde aan dat ik ontslag nam. Nadien nog een gesprek op personeelszaken gehad, zij probeerden mij te strikken voor een baan elders in het pand. Maar ik had schoon genoeg van dit ziekenhuis, en ik bleef bij mijn besluit, om voor een uitzendbureau te gaan werken. En dat was een goed keus, ik heb dat ruim een jaar gedaan, en ben in 1989 op die manier in het AMC terecht gekomen, daar ruim een jaar als uitzendpleeg gewerkt, waarna ik in vaste dienst kwam.
En zo'n gemene hoofdzuster? Die heb ik nog een keer meegemaakt , begin 2002. En ook die heb ik toen meteen de rug toegekeerd. Maar dat is weer een ander verhaal.
Deze gebeurtenis aan het begin van uw carrière staat in uw geheugen gegrift want u hebt het heel goed beschreven! Wat een dappere vrouw 😘
BeantwoordenVerwijderenDank je , lief van je xx
VerwijderenHeel goed dat U de “rug recht heeft gehouden”.., en met fier opgeheven hoofd dit gesticht heeft weten te verlaten, en die hoofdzuster…, NIET GESCHIKT!, dapper en kordaat gereageerd van U 👌🤓
BeantwoordenVerwijderenJe gevoel is een goede leidraad, zo is ook toen gebleken :)
VerwijderenMisschien een vergelijking 5 jaar terug in het AMC lag daar na een hart operatie de proffesor kwam met een stoet Co assistenten En was Echt heel onbeschoft tegen hun! Ik zei vindt u het normaal hoe u tegen hun praat? Hij verschoont lichtelijk en de stoet keek wat onbeholpen! Ze gingen weg en een kwartier later kwam de proffesor ging in de vensterbank zitten en zei goh je bent de eerste in jaren die wat zegt! Hij had hetzelf geen erg meer in zei nou tijd om te veranderen want anders vertonen ze later ook dat gedrag hij bood zijn excuus aan ! Dan ben ik blij met mijn grote bek kan er niet tegen als er onbeschoft gedrag vertoond wordt
BeantwoordenVerwijderendat heb je heel goed gedaan, het was een eyeopener voor deze man. Mooie verhaal, het siert je xx
Verwijderen