fotografie museum Rotterdam

Vanmorgen op pad met vriendin Annette,  naar Rotjeknor.  Fotografie museum was de bestemming. Pas geopend .

 Bij aankomst schaarden wij ons achter aan de rij, in de ijzige koude. 

Eenmaal binnen bleek de rij zich nog verder te slingeren. Er kwam geen eind aan.

Gekeken of er kluisjes waren. Geen gebruik van gemaakt. Want ze konden niet op slot, we stonden paf! En  geen garderobe aanwezig, lekker dan!

Dus mijn hutkoffer maar meegesleept

            Er werd gewoon gebeld
            Dus zij deed open, heel bedaard

             Nog geen seconde later

            Was haar gang gevuld met paard

            Er staat een paard in de gang (daar staat-ie)

             Ja, ja, een paard in de gang (o, o!)

Talloze foto's bekeken. En een opstootje toen iemand een bordje van de muur stootte. Meneer, wat doet u nu? !

Wie kent dit nog van vroeger, pasfoto's maken in een hokje? Deed ik regelmatig met mijn vriendin op Amstelstation in Amsterdam. Vijf minuten wachten en dan kwamen de pasfoto's eruit. Meestal vond ik ze afschuwelijk.

Het fotografiemuseum is in een prachtig oud pakhuis gevestigd

              Mijn moeder zou zeggen: moet dat nou?!

                                      Staat hem goed!

Publiek in de Kuip bij de klassieker Feyenoord-Ajax. In mijn pubertijd ging ik regelmatig naar Ajax, in de Meer, zat dan op de F-side. Ik was helemaal weg van 'de Beer van de Meer',  Piet Schrijvers.

Op een gegeven moment hadden we wel zin om iets te gaan eten. Bij binnenkomst hadden we benden bij de coffeebar met moeite een kopje cappuccino en espresso weten te bemachtigen, het liep daar niet op rolletjes.

Maar wat maakte het uit, helemaal boven bevond zich het restaurant. Met een knorrende maag stapten wij vol verwachting de lift uit, en ik dacht nog bij mijzelf: wat een stilte, zo heerlijk rustig ! En in gedachten zong ik , heel alleen aan het strand lekker lui in het zand, zo heerlijk rustig

Het was bijna uitgestorven, restaurant was dicht. Potjandriedubbeltjes nog eens aan toe. Meestal heb ik wel iets eetbaars bij me, maar ik dacht, dat mag ten eerste vast  niet, eigen consumpties meebrengen, en je zal daar wel iets kunnen eten

Er zat niets anders op dan maar weer naar de bar beneden te gaan, daar hadden ze in elk geval deze mini appeltaartjes. Nood breekt wet, dus die maar gegeten ipv creperen.

En nadat we elke foto die er was bekeken hadden kozen wij het hazenpad, via de Maastunnel verlieten we Rotterdam  en reden naar een meer vertrouwde omgeving, richting Amsterdam.