heer zegen deze spijze

 

Eten , plezierig en noodzakelijk.

De patienten krijgen het op een presenteerblaadje aangeboden, en wel door de voedingsassistente. Die gaat met een grote kar vol etenswaren rond, en dan kan men zijn wensen aangeven. 

Heel wat beter dan vroeger. In 1983 toen ik de opleiding Verpleegkunde begon moesten wij zelf het eten delen. Daar had ik een schurfthekel aan. 

Vooral de ronde 's avonds, tijdens bezoekuur. Dan moest je ook nog een dranken uitdelen. Het bezoek was telkens weer zoutloos. Doe maar een jonge jenever, dat heb ik werkelijk wel duizend keer gehoord.

Later op afdeling Chirurgie kregen bijna alle patienten sondevoeding of TPV ( eten via de bloedbaan). Kwam je zo'n zak aanhangen. Wat staat er op het menu? Hoorde ik dan. Hutspot of biefstuk? Wat en ongelooflijk origineel grapje, dacht ik dan zuur bij mijzelf.

Nee, koffiemelk was dan het antwoord, mijzelf dwingend te glimlachen. Als een boer die kiespijn heeft.

Een herinnering aan heel lang geleden komt boven drijven. Toen ik op de Middelbare school zat. Mijn vader had bedacht dat we het ontbijt gezamenlijk, met het hele gezin zouden doen. Dan kon er mooi voor en na de maaltijd gebeden worden, dat was waarschijnlijk de clou.

Om kwart over zeven zaten we met z'n vijven aan de ontbijttafel, het gebed vanuit mijn mond was niet meer dan een onverstaanbaar gebrabbel.

Mijn vader at in het tempo van een slak, dus het bidden na het eten raffelde ik in enkele seconden af voor mijzelf. Wat een gezeik, dacht ik dan.

Na de eerste ochtend ging het al mis, mijn vader verscheen steevast te laat beneden. Hij werkte niet meer, was al vroeg afgekeurd, maar wij, jongeren, moesten naar school. Dus dat gezamenlijk bidden en eten lukte niet. Mooi dacht ik bij mijzelf, ben ik daarvan verlost.

Het Onze Vader en  het Wees gegroet Maria heb ik ruim vijfenveertig jaar geleden in de ban gedaan.

Oke terug naar het heden. Een patient was verbolgen omdat de keukendame geen ontbijt gebracht had. Ik haalde zijn bestelling op in de keuken, waaronder een banaan. Die was, aan zijn jasje te zien, lang geleden geplukt. Hij is overrijp, zei ik tegen de meneer. 

Wat zegt u, is hij aangebrand? Meneer bleek hardhorend te zijn.

Nee hij is over de datum , zei ik toen. En ik dacht bij mijzelf, zoals veel patienten hier .