mijn eigen Olympische spelen



De Olympisch spelen. Ik heb er helemaal niets mee, maar het maakt wel herinneringen los. En wel over schaatsen.  
Ik ben er nooit goed in geweest en het is zeker twintig jaar geleden dat ik de ijzers voor het lastst ondergebonden heb. En ik ben niet van plan het ooit nog te doen.
In mijn jeugd ging het nog wel. Met vriendinnen naar de Jaap Eden baan in Amsterdam en op kunstschaatsen rondrijden.
Toen mijn kinderen eraan toe waren deed ik ze elke herfstvakantie op een snelcursus.  Vijf dagen achter elkaar naar bovengenoemde ijsbaan.  Mijn jongste zoon was nog te jong maar wilde ook oefenen.  Dus zat er niets anders op voor mij om na een pauze van minstens twintig jaar weer het gladde ijs op te stappen. 
Zo gezegd zo gedaan ? 
Nee, niet echt. Hij eerst erop en toen was het mijn beurt. Ik klampte me vast aan het hek, zetten mijn ene schaats op het gladde vlak en toen? Het zweet brak me uit en ik gleed bijna in een spagaat.  Kijkend of niemand me zag en toen al wankelend mijn andere voet ernaast gezet. Vreselijk! 
Op een gegeven moment kon mijn Benjamin zelf krabbelen en ik had ook de smaak te pakken.  Voor mijn gevoel zwierde ik over de baan, tot een oudere meneer op noren mij inhaalde. Hij lachte meewarig naar mij en zei : wat is het glad he?

Reacties

  1. Anoniem10 februari 2026 om 20:39

    Ach…, je moet van alles een keer in je leven geprobeerd hebben toch…,en zo heeft een ieder zijn kwaliteiten en talenten.., trots op U hoor ..👌👍🤓

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Annemarie11 februari 2026 om 21:08

      Inderdaad, het is erger spijt te hebben van wat je niet gedaan hebt dan wel

      Verwijderen
  2. Anoniem11 februari 2026 om 21:00

    🏅

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

loslaten

Afbeelding
Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun.  Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...
Meer lezen

Mevrou &Co

Afbeelding
 Vanmiddag een blokje om gegaan in Weesp. En zoals vaker  komt er opeens  iets op je pad. We gingen bij de superleuke lunchroom Mevrou & Co naar binnen voor een bakkie koffie.  Toen ik aanstalten maakte te gaan zitten, stond een meneer achter mij op en ik zag hem uit mijn ooghoek rondscharrelen.  Toen bleek dat zijn hond precies onder de stoel lag waar ik op wilde gaan zitten.  Gelukkig stak er niets uit vanonder die stoel, want anders was ik misschien op een staart of een pootje gaan staan. Het is een handzaam formaat, zei het baasje. Het terras was verlaten, binnen zat het lekker vol. Wij zaten eerste rang, lekker voor het raam. De parasols wapperden vrolijk in de wind, en opeens ging een er vandoor, zo de gracht in. Een jonge vrouw van de bediening holde naar buiten, en bleef bij de kade staan. Ze kon niet bij de steel van het ding komen, en ze boog voorover , ik was bang dat ze in het water zou kukelen. In een reflex greep ik haar bij haar broekband...
Meer lezen

Een boekje open doen

Afbeelding
  Gisteren naar de Zoete Inval in Haarlemmerliede gegaan, om daar een boekpresentatie bij te wonen. Mary van den Brink, de schrijfster, ik heb twee eerder verschenen boeken van haar in mijn boekenkast staan. Ruim op tijd kwamen wij aan, er was meer dan genoeg parkeerruimte. Mijn geliefde graaide naar de achterbank, daar lag zijn jas, en blindelings stak hij zijn rechterarm in de mouw. Ik riep hem een halt toe, want het was mijn jas die hij aan zijn arm geschoven had. Op zich begrijpelijk, want het is dan ook wel een erg fraai exemplaar. En beide jassen  zijn van hetzelfde materiaal gemaakt.  Vandaag de aftrap van het derde boek van Mary, Advocaat van de Leugen. We vielen met onze neus in de boter.  Een tafel vol heerlijke hapjes stond klaar, daaraan konden wij geen weerstand bieden. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik er als een aasgier op aanviel. Het was een bijzondere middag, met een bont gezelschap, redelijk wat mensen uit de transgenderwereld.  ...
Meer lezen