Niet helemaal gelukt



Gisterochtend naar 's Graveland gegaan om met mijn geliefde een boswandeling te maken. Dat was eigenlijk een excuus om daar, in restaurant Brambergen, verrukkelijke appeltaart te  eten. De boswandeling was overigens ook fijn, we vingen een glimp op van een goudhaantje, het kleinste vogeltje dat in Europa voorkomt. Het kwikzilver vlugge beestje weegt slechts zeven gram!
 

In de middag ging ik op de fiets naar Amsterdam, daar trof ik mijn allerliefste vriendin die ik al heel lang ken. We gingen naar een toneeluitvoering van gezelschap Troost, in theater Perdu, op de Kloveniersburgwal

Daarna kletsen bij een glas wijn, dit keer met gehaktballetjes ipv bitterballen ( en de appeltaart van vanmorgen was allang verbrand tijdens het fietsten).

Na meer dan veertig jaar vriendschap zijn wij nog altijd niet uitgepraat.

En daarna door de verlichte stad naar huis gereden.

Ik was van plan me meer te beheersen in het verkeer, maar dat is jammerlijk mislukt. Bij zebrapaden liet ik braaf aarzelende mensen oversteken, maar... bij een oversteekplaats waar het verkeerslicht voor de voetgangers op rood stond, en waar ze toch de oversteek waagden, heb ik mijn mond opengetrokken en ze toegeroepen: stelletje vuile t.....lijers!  

En bij de Beurs van Berlage kon ik me ook niet inhouden. De remmen van mijn fiets piepen, daar is al naar gekeken door de rijwielhandel, maar helaas. Remmen werken overigens prima. Schuin naar beneden, naar ondergrondse fietsenstalling. Remmen inknijpen, en voorzichtig de afdaling ingezet. Een zure man keek boos naar mij, en beet mij toe, wat een rotherrie! Ik riep terug, dan hou je je oren maar dicht! Hij zei nog iets bozigs en toen riep ik k....zak!

Zo, dat moest er even uit.


Op de terugweg alleen maar met mijn fietsbel hoeven tringelen, dat viel dan weer mee.






Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

loslaten

Afbeelding
Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun.  Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...
Meer lezen

Mevrou &Co

Afbeelding
 Vanmiddag een blokje om gegaan in Weesp. En zoals vaker  komt er opeens  iets op je pad. We gingen bij de superleuke lunchroom Mevrou & Co naar binnen voor een bakkie koffie.  Toen ik aanstalten maakte te gaan zitten, stond een meneer achter mij op en ik zag hem uit mijn ooghoek rondscharrelen.  Toen bleek dat zijn hond precies onder de stoel lag waar ik op wilde gaan zitten.  Gelukkig stak er niets uit vanonder die stoel, want anders was ik misschien op een staart of een pootje gaan staan. Het is een handzaam formaat, zei het baasje. Het terras was verlaten, binnen zat het lekker vol. Wij zaten eerste rang, lekker voor het raam. De parasols wapperden vrolijk in de wind, en opeens ging een er vandoor, zo de gracht in. Een jonge vrouw van de bediening holde naar buiten, en bleef bij de kade staan. Ze kon niet bij de steel van het ding komen, en ze boog voorover , ik was bang dat ze in het water zou kukelen. In een reflex greep ik haar bij haar broekband...
Meer lezen

Een boekje open doen

Afbeelding
  Gisteren naar de Zoete Inval in Haarlemmerliede gegaan, om daar een boekpresentatie bij te wonen. Mary van den Brink, de schrijfster, ik heb twee eerder verschenen boeken van haar in mijn boekenkast staan. Ruim op tijd kwamen wij aan, er was meer dan genoeg parkeerruimte. Mijn geliefde graaide naar de achterbank, daar lag zijn jas, en blindelings stak hij zijn rechterarm in de mouw. Ik riep hem een halt toe, want het was mijn jas die hij aan zijn arm geschoven had. Op zich begrijpelijk, want het is dan ook wel een erg fraai exemplaar. En beide jassen  zijn van hetzelfde materiaal gemaakt.  Vandaag de aftrap van het derde boek van Mary, Advocaat van de Leugen. We vielen met onze neus in de boter.  Een tafel vol heerlijke hapjes stond klaar, daaraan konden wij geen weerstand bieden. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik er als een aasgier op aanviel. Het was een bijzondere middag, met een bont gezelschap, redelijk wat mensen uit de transgenderwereld.  ...
Meer lezen