opmars van de telefoon

 De man met wie ik twintig jaar getrouwd ben geweest (lang geleden) was zijn tijd vooruit. Toen ik hem net kende zei hij ; op een dag komt er een apparaat dat je kan gebruiken als je onderweg bent. Dat vertelt  je precies hoe je rijden moet.

Ja hoor, je hebt een rijke fantasie , zei ik toen. Jaren terug ben ik ingehaald door de waarheid.

Vroeger geen Google Maps maar een stratenboekje , aangevuld met iemand de weg vragen

De telefoon in mijn kindertijd, een grijs exemplaar, met draaischijf, hing aan de muur in de hal. Mijn ouders hadden alleen de bevoegdheid daarvan gebruik te  maken. Ik zag wel eens dat ze iemand belden, en die nam niet op. Hij is niet thuis, hoorde ik dan. Als kind vroeg ik me dan af hoe ze dat nou in godsnaam konden weten. Niet thuis?  

Aan de andere kant van de lijn had iemand misschien geen tijd of zin om op te nemen. En terugbellen was geen optie, geen nummerherkenning oid in die tijd. Maar over die kennis beschikte ik toen nog niet.

Mijn moeder is altijd van de oude stempel gebleven, als ze een telefoontje gemist had ging ze een heel rijtje mensen bellen om te vragen of zij het geweest waren. Ze had allang een draadloze telefoon met nummerherkenning, maar dat laatste kon ze niet meer behappen.

Toen ik als jong kind in Amsterdam Noord woonde, hadden wij een buurvrouw die hypermodern was. Zij had geen telefoon aan de muur in de gang, maar een in de woonkamer. Op een tafeltje. Geen draaischijf maar druktoetsen. En als klap op de vuurpijl geen grijs saai ding maar een met een gekleurde overkapping, paars. Ik was stikjaloers!

Op mijn werk hebben wij al jaren lang een multifunctionele telefoon op zak. Veel handiger dan de piepers van vroeger. Ooit is er een, zo'n piepding, tijdens het toiletbezoek in de pot gevallen, Toen deed hij het niet meer :).

En dan hebben we nog de telefooncel van vroeger. Als je buitenshuis iemand wilde bellen moest je je heil in zo'n glazen hok zoeken. Zorgen dat je voldoende kwartjes had ( muntststukjes van vijfentwintig cent) en bellen maar. Aan een rek hingen telefoonboeken, daarin kon je het nummer zoeken dat je wilde bereiken. Tenminste , als die naslagwerken niet door vandalen verscheurd waren. 

Op vakantie stond er vaak een rij mensen te wachten tot ze een keer aan de beurt waren. Dan zag je iemand geanimeerd praten, lekker ontspannen leunend tegen de binnenwand van het hokje. Dan dacht je na vijf minuten, nu zal ie wel klaar zijn, hij ziet toch die enorme wachtrij? En dan gooide het misbaksel er nog meer muntjes in, dan ging mijn bloed subiet koken!

en een foto van lang geleden, negen jaar om precies te zijn 

En als afsluiter nog een anekdote over de telefoon van een aso. 

Ik fietste de wijk uit waar ik woon,'s ochtends vroeg, naar mijn werk, het was zondag. Op straat vond ik een mobiele telefoon. Ik nam hem mee om me later erin te gaan verdiepen hoe ik de eigenaar traceren kon. Ik keek bij de laatst  gebelde contacten, en ik stuurde een appje naar iemand uit die lijst. Het bleek de vriendin van de telefooneigenaar te zijn. Mooi, ze zouden in de avond bij mij langs komen.

 Precies om zes uur stonden een man en een vrouw bij  mij voor de deur. De man zag er ongeinteresseerd uit, er kon geen lachje vanaf. Hij mompelde een vaag woord van dank en verdween met zijn foon. De lul. Hopelijk wordt de volgende keer dat hij zijn mobiel kwijt is het ding overreden door een auto.