zo zout heb ik het nog nooit gegeten

 



Op mijn afdeling liggen best vaak patienten die chronisch boos zijn. En dat zullen wij, als verpleegkundigen, weten.

Ik kom 's ochtends de kamer op. Goedemorgen! Het antwoord is een kort knikje. Gezicht van patient  staat op onweer .

Medicatie geven, bloeddruk meten, alles wordt zwijgend ontvangen, en er kan geen bedankje of lachje vanaf. Handdoeken op verzoek uit de voorraad gehaald, hoeveel wil je er? Hij spaart zijn adem en steekt twee vingers op. Ik besluit om vanaf nu zoveel mogelijk de handelingen in stilzwijgen te verrichten.

Even later loopt hij de de gang op, zoekt de keukendame. Hij wil zout voor op zijn ei.

Zout is geen goed plan als je nierproblemen hebt, zeg ik.  Zijn ogen worden zo groot als schoteltjes, en hij kijkt mij nu ronduit woedend aan. Hoe moet ik mijn ei dan eten?

 Nou, gewoon, zo, zonder .

Nou dan gooi ik hem wel weg! roept hij en stormt zijn kamer weer in.

Maar, ik wil niet flauw doen dus nog een naschrift; naarmate de dag vorderde werd onze verstandhouding steeds beter, dus ik zal niet meer op alle slakken zout leggen :). 



Reacties

  1. Anoniem14 februari 2026 om 18:36

    Echt begrijp het echt niet hoe mensen zijn? Zou niets voor mij zijn zo een aso wat een onbeschoft naar gedag zeg pfffffffff Enige opvoeding heeft hem ontbroken 🤮🤮😡😡😡

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Annemarie16 februari 2026 om 16:11

      hier op mijn werk wordt menigeen aan een heropvoeding onderworpen :)

      Verwijderen
  2. Anoniem14 februari 2026 om 19:48

    😂 ja hij had natuurlijk wel door dat Nee bij U Nee is en blijft…🫣!, dus gaat vervolgens op de “charmante tour” om bij U een potje ( zout😜) te kunnen breken…., maar enfin Uw wil is wet …😉👍🤓

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

loslaten

Afbeelding
Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun.  Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...
Meer lezen

Mevrou &Co

Afbeelding
 Vanmiddag een blokje om gegaan in Weesp. En zoals vaker  komt er opeens  iets op je pad. We gingen bij de superleuke lunchroom Mevrou & Co naar binnen voor een bakkie koffie.  Toen ik aanstalten maakte te gaan zitten, stond een meneer achter mij op en ik zag hem uit mijn ooghoek rondscharrelen.  Toen bleek dat zijn hond precies onder de stoel lag waar ik op wilde gaan zitten.  Gelukkig stak er niets uit vanonder die stoel, want anders was ik misschien op een staart of een pootje gaan staan. Het is een handzaam formaat, zei het baasje. Het terras was verlaten, binnen zat het lekker vol. Wij zaten eerste rang, lekker voor het raam. De parasols wapperden vrolijk in de wind, en opeens ging een er vandoor, zo de gracht in. Een jonge vrouw van de bediening holde naar buiten, en bleef bij de kade staan. Ze kon niet bij de steel van het ding komen, en ze boog voorover , ik was bang dat ze in het water zou kukelen. In een reflex greep ik haar bij haar broekband...
Meer lezen

Een boekje open doen

Afbeelding
  Gisteren naar de Zoete Inval in Haarlemmerliede gegaan, om daar een boekpresentatie bij te wonen. Mary van den Brink, de schrijfster, ik heb twee eerder verschenen boeken van haar in mijn boekenkast staan. Ruim op tijd kwamen wij aan, er was meer dan genoeg parkeerruimte. Mijn geliefde graaide naar de achterbank, daar lag zijn jas, en blindelings stak hij zijn rechterarm in de mouw. Ik riep hem een halt toe, want het was mijn jas die hij aan zijn arm geschoven had. Op zich begrijpelijk, want het is dan ook wel een erg fraai exemplaar. En beide jassen  zijn van hetzelfde materiaal gemaakt.  Vandaag de aftrap van het derde boek van Mary, Advocaat van de Leugen. We vielen met onze neus in de boter.  Een tafel vol heerlijke hapjes stond klaar, daaraan konden wij geen weerstand bieden. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik er als een aasgier op aanviel. Het was een bijzondere middag, met een bont gezelschap, redelijk wat mensen uit de transgenderwereld.  ...
Meer lezen