Delirant

 

Delirante patienten, die kom ik regelmatig tegen op mijn werk.

Zo ook een keer op de vroege ochtend. De patient slaapt, het dekbed is bijna helemaal van hem afgegleden . Ik doe voorzichtig, wil hem niet wekken, bedek hem weer, terwijl ik even aan zijn  benen voel, die zijn ijskoud. En dan wordt hij wakker. En begint meteen tegen me te schreeuwen. 

Wat doe je? Raak me niet aan, je bent ziek, vrouw! 

Ik probeer uit te leggen dat ik hem geholpen had, maar dat is tegen dovemansoren. Luidkeels maakt hij kenbaar wie hij allemaal wil spreken en wel nu ! De autoriteiten, de dokter, de politie, de baas. 

Ik vraag hem het volume te dempen, de buren slapen! probeer ik. Dat interesseert me niets ! werpt hij tegen

Ik heb inmiddels een stap naar achteren gezet, want ik vertrouw hem niet in deze staat van opwinding. Ik besluit om rustig de kamer te verlaten, maar blijf wel voor de deur staan, buiten beeld. Om te luisteren wat hij gaat doen, of hij zichzelf niet in gevaar zal brengen.

Het schreeuwen gaat nog tien minuten door, daarna verstomd het. Na een half uur ga ik toch weer kijken, ik wil controleren of hij in orde is, voor zover dat mogelijk is. Hij is meteen alert, begint tot God te bidden, hij lijkt als de dood dat ik iets bij hem ga doen. Ik krijg toestemming om de gordijnen te openen, en daarna verlaat ik de kamer weer, hij wil niets van mij weten. Ik ben er gelukkig zonder kleerscheuren vanaf gekomen