fiets bevrijd uit het gevang

Het weekend was redelijk druk geweest op mijn werk. Maar daarna lekker naar huis , de zon in. 

Het gepiep kwam me tegemoet, de deur van de fietsenstalling ging niet open. Gebeld naar de het algemene nummer van het AMC.  Er werd meteen iemand gestuurd. 

 Eerste meneer van beveiliging kwam. Die keek eens en zag al dat hij niets kon betekenen. Een tweede mannetje kwam . Ze  kregen er geen beweging in. Maar geen nood, een derde man werd opgetrommeld. Het duurde best lang voor hij er was. Slof, slof, daar kwam hij aan . Technische dienst. Sleutels, tangen, schroevendraaiers, het mocht niet baten. 

Een van de heren klom heldhaftig over het hek, om van binnenuit iets te proberen.  

Kansloos.  

Ik was maar in de zon gaan zitten.  Mijn afterparty was min of meer mislukt. Het was schijnbaar heel ingewikkeld.  Er werd gebeld met een vierde persoon, die vanuit de verte de protocollen en draaiboeken raadpleegde, maar dat leverde niets op.

Geen nooddeur aanwezig in die stalling . Heel slecht!

Ondanks het stralende weer zakte mijn humeur tot onder het vriespunt. 

Ik kan mijn fiets echt niet missen,  dus toch maar wachten. 

Opeens draaide de deur,  helaas de verkeerde kant op.

De meneer van de  technische dienst was ergens in een elektriciteitskastje aan het rommelen,  met het zweet op zijn voorhoofd. 

Ik had intussen mijn geliefde gebeld om te zeggen dat ik later thuis was. Hij kwam met de suggestie de leverancier van het hekwerk te bellen. Wat een goed idee! 

Ik zag een miezerig etiketje boven de draaideur met daarop het telefoonnummer en vatte de koe bij de horens. Ik kreeg iemand aan de lijn nadat ik een heel keuze menu doorlopen had. Maar helaas, hij kon mij niet verder helpen. 

Intussen was het mogelijk de linker deur ietsje te draaien. Een andere wachtende vrouw wurmde zich door die kier, pakte haar fiets en ze kreeg het voor elkaar eerst haar voorwiel door de opening te krijgen, wij pakten hem aan. En daarna tilde ze haar fiets bij de bagagedrager omhoog en voila.

Wil jij ook vroeg ze. Ik vatte moed, en wurmde mij naar binnen. Met enige moeite zwaaide ik mijn ene been omhoog, over een deel van het hekwerk. En daar stond ik, behind bars. Inmiddels was er al een uur verstreken.

Mijn fiets gepakt, alle fietskettingen aangegeven aan de buitenstaanders. Scheelt gewicht.  Met zn drieen mijn fiets getild door de opening en toen was hij vrij! Ontsnapt uit de gevangenis! Ik er weer achteraan, en ik prees mijzelf gelukkig met mijn ranke gestalte. Anders had ik mooi klem gezeten. 

Ik liet het mannetje van de beveiliging en het mannetje van de technische dienst achter. Benieuwd of ze het uiteindelijk voor elkaar gekregen hebben, want eind van de avond moeten er vast meer collega's naar huis op hun stalen ros.

Mijn prive programma aangepast,  en zie daar, eind goed al goed