het loopt hier op rolletjes

 

Ik heb iemand naar de badkamer begeleid met rollator, en weer terug.  Help hem nog met wat andere zaken. 

Heeft u een man? vraagt hij uit het niets. Ja, een soort van.

En heeft u baby's? Patient ziet slecht, anders had hij mij deze vraag niet gesteld.

Mijn baby's zijn  al groot , het zijn er vier.

Dank u zegt hij terwijl hij zijn handen omhoog houdt en zijn ogen  omhoog naar de hemel richt.

Ja, ik ben dankbaar voor wat mij ten deel gevallen is, antwoord ik. 

Een andere patient heeft ook hulp nodig, ook hij wil begeleid worden naar de badkamer. Spring maar uit bed, zeg ik bemoedigend. Met gezucht en gesteun komt hij op de bedrand zitten. 

Nu moet hij gaan staan, de rollator staat voor hem. Ik kan niet staan, u moet mij optillen. Helaas, dat zit niet in mijn takenpakket. Na wat bemoedigende woorden verrijst hij van het bed, en scharrelt richting de badkamer. U loopt als een kievit! prijs ik hem. Hij moet lachen, en vertelt dat hij ook altijd grapjes maakt. Maar thuis valt dat niet in goede aarde vervolgt hij. Dan zegt mijn vrouw, rot op!

En alles komt in drieen. 

Weer een andere hulpbehoevende ziel, moet ook uit bed begeleid worden. Ook hij met rollator. Op bedrand gekomen, staan gaat goed, dan is de volgende stap het hulpmiddel ontgrendelen. Nee, dat mag niet. Het moet op de rem blijven staan, dan kan ik beter lopen. En zowaar, het lukt ook nog.

Op de postoel gezeten, opstaan daarvan gaat lastig. Ik laat me niet kisten, en gooi het over een andere boeg. Ik probeer de po onderuit de stoel te trekken, maar ik stuit op weerstand. Zit er een stukje vlees tussen, vraag ik hem.

Ja mijn piemel.

Oke, dan doe ik dit maar niet want anders valt hij er nog af, besluit ik.

En nee, ik heb gelukkig niet alleen met pies en poep te maken hier, maar dit zijn de momentjes die ik met derden wil delen.