omgaan met teleurstellingen

 Voor vandaag hadden wij gepland om een Klompenpad te gaan lopen, in omgeving Ermelo. Al heel lang staat nml het volgende op mijn bucketlist: een puntzak met patat eten. 

Ik had opgezocht waar ze echt goeie frieten hebben en dat was het geval in een snackbar in Ermelo. Zo'n traktatie moet je wel verdienen vind ik, dus eerst een stuk lopen.

Maar de weersvooruitzichten waren beroerd dus een ander plan beraamd. Het werd een bestemming waar ze echt goede appeltaart hebben. Via AI spoorden we zelfgemaakte oma's appeltaart op, en wel bij het Arsenaal in Woerden. 

Het stadje leek ook wel aardig, maar dat was bijzaak. Vol verwachting klopte ons hart. Ik had expres een boterham minder gegeten vanmorgen, ik verheugde me in hoge mate.

We streken neer in het restaurant, en daar kwam de serveerster. Twee cappuccino graag, en... twee stukken van jullie befaamde heerlijke zelfgemaakte appeltaart. 

We zagen meteen het gezicht van het meisje betrekken. Uitverkocht dachten wij. Ze zei, we hebben geen zelfgemaakte appeltaart, maar van die appelrondjes. 

Nou wacht daar maar even mee zeiden we, vechtend tegen onze teleurstelling.

Mijn geliefde maakte een rondje langs de vitrine ( moest eerst een passerende groep grijze trage slakken voor laten gaan) en kwam met hangende schouders terug. 

Gelukkig zat er bij de koffie een heerlijk stroopwafeltje, zo lekker dat we een tweede ronde namen. Maar ik was nog niet helemaal overtuigd, en wilde zelf nog even checken. Ik liep naar de uitgestalde taartjes, zag die miezerige appelrondjes liggen, en ik sperde mijn ogen wijdopen van verontwaardiging. Woest beende ik terug naar mijn koffie. We waren er ingeluisd! Volgens hun website waren zij beroemd om hun appelgebak. Nou, dit lijkt helemaal nergens op!

We hebben wel helemaal in een deuk gelegen, we moeten duidelijk nog leren om te gaan met teleurstelingen!

 

        

Daarna een rondje door het stadje gelopen

Ja zelfs een kerk bezocht, puur voor het gebouw. Een rondje gelopen, en ja, het is overduidelijk, de voorste rij stoelen was natuurlijk voor de rijke stinkerds, stelletje schijnheiligen. Daarachter de wat minder fortuinlijken.

En de houten banken voor het gepeupel, de sloebers, de armlastigen. 

Bij het verlaten van het huis van God zagen wij een boek liggen waarin je wat kon schrijven. De laatste bezoeker, ene Peter, had er een zin in geschreven waar geen touw aan vast te knopen was. We hebben samen die ene regel bestudeerd maar we begrepen er geen reet van. Ik kon me niet beheersen en heb er toen twee grote vraagtekens achter gezet. Zo !

En vervolgens gingen we verder naar Delft.

Daar net zo lang rond gelopen tot we eindelijk onze tanden in een overheerlijke appelpunt konden zitten.

Eind goed al goed. Daarna dit leuke stadje bezocht. zeer de moeite waard. Het was wel kloteweer maar dat mocht de pret niet drukken.

Nee , geen spijkerbed, ook niet bedoeld om boete op te moeten doen, maar om een kaarsje op vast te kunnen pinnen ( ja, nog een kerk, maar hierna vond ik het welletjes, ik zat aan mijn taks met Hem!