spoorslags naar het oosten

Vanmorgen bijtijds vertrokken, rugzak mee, net als vroeger. Met trein naar Nijmegen, met mijn geliefde. 

Tijdens de overstap op Utrecht kochten we cappuccino, bekers na afloop in het kleine prullenbakje gepropt, de roerstokjes staken daarna als duivelshoorntjes uit het afvalbakje

Op Nijmegen nog een stukje met de bus mee, richting museumpark Orientalis. Voorheen het Bijbels Openlucht Museum geheten, ben daar vroeger een aantal keren met mijn kinderen geweest. Rugzakjes op met eten en drinken erin, en daar konden ze heerlijk hun gang gaan. Prachtige omgeving, waar ze speurtochten deden en konden rennen zonder dat iemand er last van had.

Het was mooi om na een heel lange tijd hier weer te zijn

Daar de lekkerste tosti gegeten die ik ooit geproefd had

In een van de huisjes konden mensen een boodschap achter laten, deze bezorgde mij een glimlach. Ach, zalig zijn de onwetenden 

Na een aantal uren gelopen te hebben was de cirkel rond en gingen we de bus weer opzoeken, en reden mee naar Nijmegen. Daar een aantal aangename uurtjes in de zon doorgebracht

 

En we eindigden de dag in een buitengewoon leuk etablissement , het zotte Lemke. Daar heerlijk gegeten, en een heerlijke wijn gedronken. De jonge man die ons bediende deed ons uit de doeken welke wijnen er waren. De gastvrijheid straalde van hem en zijn collega's af. Hij vertelde dat hij zijn werk helemaal geweldig vindt, dat de klant koning is, dat zij willen dat iedereen zich hier gehoord voelt. 

Het was een feestje om hier te zijn, hoog herhalingsgevaar!

Toen nog de reis aangevangen naar huis, moesten wel duizend keer ons vervoerbewijs laten zien.

De verrassendste ticketcontrole was vanmorgen, we wilden de bus uitstappen en op de halte stond een struise vrouw, van het GVB  die onze chipkaarten wilde checken. Gelukkig hadden we braaf ingecheckt, en liet ze ons erdoor.