tien jaar !

 Het is tien jaar geleden dat EPIC geintroduceerd werd in het AMC. Het elektronisch patientendossier.  

We moesten oefenen en ik snapte er helemaal geen reet van. 

De uitleg scheen iedereen te begrijpen, vanuit de groep werden allemaal vragen gesteld,  die ik ook niet snapte.  Ik stond paf dat men zo kalm bleef, iedereen  leek te groeien door de uitleg. De positiviteit die iedereen uitstraalde.  Handig zeg. Geweldig. Wat goed. De superlatieven waren niet van de lucht. 

Toen kwam de toets ter afsluiting.  Je moest er voor slagen anders zou je niet verder kunnen , niet werken. 

Het zweet brak me uit . Ik zag de vragen en dacht, dit wordt niets. Met behulp van de anderen heb ik de toets toch met succes afgerond. Het  echte oefenen moest nog beginnen, en wel in de praktijk. Echt goed ben ik er nooit in geworden. Maar als ik terugkijk op mijn gehannes van een decennium geleden, dan vind ik mijzelf een hele Piet.

En als ik een keer iets niet snap, als het scherm er opeens anders uitziet, als er opeens een balk in het beeld is die er eerder niet was, dan vraag ik aan mkijn piepjonge collega's om hulp, en ook de studenten benader ik daarvoor.

Ach, iedere gek heeft zijn gebrek, denk ik dan maar. Ik heb genoeg andere kwaliteiten, en voor iemand die pas na zijn veertigste voor het eerst iets met een computer ben gaan doen ben ik best ver gekomen, al zeg ik het zelf.

Twintig jaar EPIC ga ik niet meemaken, dan heb ik mijn uniform allang aan de wilgen gehangen