De Russische liefjes van mijn vader

 

Foto van een van mijn vaders liefjes, met wat oude fotoalbums doorspitten kwam ik dit plaatje tegen

Toen ik heel jong was reed mijn vader altijd in een Fiat, daaraan heb ik geen actieve herinnering.

Maar wel in de Lada's die hij daarna ging rijden, tot aan het einde van zijn leven. 

Lada, het Russische woord voor liefje.  We hebben een lichtblauwe gehad, een donkerblauwe, een oranje en een  knalrode .  Voor ons als gezin voldeed deze wagen, we pasten erin met z'n allen. 

Onlangs in een Dafje gezeten, en dat bracht deze herinnering terug. Met die Lada's heeft mijn vader niet alleen ons als gezin vervoerd maar ook karrenvrachten met dieren. Voor we op vakantie gingen werden onze cavia's en vogels met kooi en al in de Lada gepropt, wij ook allemaal mee, en dan brachten we de hele beestenbende naar de Ohmstraat in Amsterdam. Daar woonde mijn favoriete tante en oom, en die bekommerden zich dan twee weken lang om onze lievelingen.

Toen ik op mijzelf woonde had ik een heel leuk huisdier, een goudvoorhoofdbladvogel. Die ging uit logeren bij mijn ouders toen ik op vakantie was. Kooi op de achterbank van de Lada, en de vogel in een doosje. Toen mijn ouders bij hun woning arriveerden, ontsnapte het dier in de auto, de raampjes waren gelukkig dicht. Hij fladderde rond, zat op het stuur, recht voor mijn vader die helemaal niets met dieren had. 

Mijn moeder heeft het vogeltje gelukkig weer kunnen vangen. Ffff, wat een stress.

En ik sluit af met een korte anekdote. Ik zat bij mijn vriendin Annette in de auto, en ze moest tanken. Aan de andere kant van de pomp stopte een auto en daar stapte een meneer op leeftijd uit. We maakten oogcontact en ik lachte hem vriendelijk toe. Hij liep op mij af en tikte op het autoraampje. Oke, wellicht wilde hij iets vragen? Ik deed het portier  open, en toen zei hij met een brede grijns: u mag hierna pas weer op 24 juli tanken! en wees naar het bord.

Ik heb hem beloond met een grote glimlach en tevreden liep hij weer naar de pomp :).