hoezo oud?!

 Ik ben al een tijdje 60, en dat getal went niet

Toch zijn er dingen waaraan ik merk dat ik toch echt op leeftijd ben.

Op mijn werk begin ik te accepteren dat menigeen ( ja ook collega's! ) mij met U aanspreekt. Ik heb me daar met hand en tand tegen verzet, maar ik merk steeds vaker dat ik denk, oke, laat maar, ik ben in hun ogen ook een echte U.

Ook op het werk, hoor ik mijn collega's over hun ouders praten. Mijn vader is 55  en mijn moeder 53. Nou, dat komt wel binnen bij mij! 

Lees ik de geboortedatum van een patient. Jaartal 1976. Nog jong denk ik dan. Best al oud hoor ik dan iemand zeggen.

Tegenwoordig vind je mij iedere seconde van mijn vrije tijd ergens buiten, op de fiets, wandelen, foto's maken. Geen bruisend uitgaansleven meer , doorgaan tot in de nachtelijke uren en tegen het krieken van de dag gaan slapen. Nee, dat zit er niet meer in.

Ik word overspoeld met herinneringen uit de gouden jaren '70 en '80. Lijkt gisteren.  En wat te denken van het toeleven naar het jaar 2000. Dat leek een magisch getal, inmiddels ook allang historie.

Ook in huiselijke kring is het zichtbaar. In gedachten heb ik het over het kind, mijn jongste zoon die inmiddels 24 is. En die mij helpt als ik ruzie met de computer heb.  Maar mijn moeder noemde mij (  60 jarige) ook nog altijd 'kind'. Dan vroeg ze of ik het niet koud had als ik met haar naar buiten ging en of ik niet wat moest gaan eten.  En mijn andere 3 kinderen ( allen rond 30) hoor ik ze  over zichzelf zeggen, o wat ben ik al oud! Nou, inderdaad, je bent bijna bejaard! roep ik dan.

Maar elk nadeel heb z'n voordeel. Als senior kan je gebruik maken van kortingen her en der. Verdiep je daarin en je bent spekkoper. 

En nu nog ff wat dingen uit die goeie ouwe tijd. Staartdelingen, ideaal, supermakkelijk, ik gebruik het nog steeds!   

En dingen die niet allemaal goed waren maar wel memorabel, geen alcoholcontrole in mijn jeugd. Als 15-jarige bestelde ik gewoon een baccardi cola, geen haan die daar naar kraaide. Overigens dronk ik er wel meer dan een, maar het is allemaal goed afgelopen. Dat hoef ik nu niet meer te doen want dan ben ik gelijk teut.

Het touwtje (verbonden met de deurklink) dat uit de brievenbus hing, zodat je als kind naar binnen kon zonder aan te bellen.

Mijn vader die insuline spoot en zelf de spuiten en naalden uit moest koken in een pan water.

Nou ja, het is wat het is. Belangrijk is het , naast fysiek een beetje in model blijven, om jong van geest te zijn. Mijn moeder zei over mensen met vastgeroeste bekrompen opvattingen: die is ouwebakken!

Nou daar waak ik voor , ik ben geenszins van plan een oud en verzuurd misbaksel te worden!