vergeet-me -nietjes

 



Mijn geheugen laat mij nog wel eens in de steek.  En dat is niet altijd erg, soms gewoon grappig.

Als ik de volgende dag vroeg moet werken, kook ik wel eens de avond ervoor twee eieren, voor mijn ontbijt de volgende dag. Dan leg ik ze naast mijn laptop.

De volgende ochtend loop ik meteen naar de keuken, maak thee, daarna richting  mijn laptop, even nieuws kijken. Tot mijn vreugde zie ik daar de eieren liggen, heerlijk, ik was ze al helemaal vergeten!


De zomer breekt weer aan, wat fijn. Leuke jurkjes en blote- benen- tijd. Ik schuif mijn winterkleding aan de kant en ontdek opeens een superleuk kleedje, waarvan ik niet meer wist dat ik het had. Wat een aangename verrassing!


Tring!!! de deurbel gaat. Ik zit nog in mijn ochtendjas, ben vrij, lekker rustig aan. Staat de verwarmingsmonteur voor de deur, voor jaarlijks onderhoud. De afspraak staat in mijn agenda, toch ben ik 'm vergeten. Ik ken het mannetje langer dan vandaag, dat scheelt, hij gaat meteen aan de slag.

Een andere keer was het vervelender, kijk ik s avonds in mijn agenda, zie ik dat ik 's middags naar de huisarts had gemoeten. Te laat!


En nog zo iets fijns, ik kwam opeens een bankbiljet van tien euro tegen, in een blikken trommeltje in mijn kledingkast. Een appeltje voor de dorst, kon me niet meer heugen dat ik dit kleine noodrantsoen aangelegd had.

En het beste is de vergeetachtigheid bij films. Na een jaar zijn ze gewist in mijn hoofd en kan ik ze rustig nog een keer kijken, dat is niet verkeerd!


En genant, sta ik bij de kassa, ben ik opeens mijn pincode vergeten. Gelukkig heb ik nog een pasje, van een andere rekening, en die code weet ik wel. Ik mompel dan maar dat die ene rekening geen saldo heeft.

En ik sta steeds weer versteld van mijzelf. Moet ik iets uitprinten op mijn werk. Ik stuur de opdracht naar de printer. Dan log ik in op dat apparaat, en ja, het is echt waar, telkens weer twijfel ik welke optie ik moet kiezen: Opdracht versus printen. Vaak kies ik de verkeerde mogelijkheid waarna ik weer opnieuw moet inloggen. Zucht..

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

loslaten

Afbeelding
Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun.  Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...
Meer lezen

Mevrou &Co

Afbeelding
 Vanmiddag een blokje om gegaan in Weesp. En zoals vaker  komt er opeens  iets op je pad. We gingen bij de superleuke lunchroom Mevrou & Co naar binnen voor een bakkie koffie.  Toen ik aanstalten maakte te gaan zitten, stond een meneer achter mij op en ik zag hem uit mijn ooghoek rondscharrelen.  Toen bleek dat zijn hond precies onder de stoel lag waar ik op wilde gaan zitten.  Gelukkig stak er niets uit vanonder die stoel, want anders was ik misschien op een staart of een pootje gaan staan. Het is een handzaam formaat, zei het baasje. Het terras was verlaten, binnen zat het lekker vol. Wij zaten eerste rang, lekker voor het raam. De parasols wapperden vrolijk in de wind, en opeens ging een er vandoor, zo de gracht in. Een jonge vrouw van de bediening holde naar buiten, en bleef bij de kade staan. Ze kon niet bij de steel van het ding komen, en ze boog voorover , ik was bang dat ze in het water zou kukelen. In een reflex greep ik haar bij haar broekband...
Meer lezen

Een boekje open doen

Afbeelding
  Gisteren naar de Zoete Inval in Haarlemmerliede gegaan, om daar een boekpresentatie bij te wonen. Mary van den Brink, de schrijfster, ik heb twee eerder verschenen boeken van haar in mijn boekenkast staan. Ruim op tijd kwamen wij aan, er was meer dan genoeg parkeerruimte. Mijn geliefde graaide naar de achterbank, daar lag zijn jas, en blindelings stak hij zijn rechterarm in de mouw. Ik riep hem een halt toe, want het was mijn jas die hij aan zijn arm geschoven had. Op zich begrijpelijk, want het is dan ook wel een erg fraai exemplaar. En beide jassen  zijn van hetzelfde materiaal gemaakt.  Vandaag de aftrap van het derde boek van Mary, Advocaat van de Leugen. We vielen met onze neus in de boter.  Een tafel vol heerlijke hapjes stond klaar, daaraan konden wij geen weerstand bieden. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik er als een aasgier op aanviel. Het was een bijzondere middag, met een bont gezelschap, redelijk wat mensen uit de transgenderwereld.  ...
Meer lezen