Barcelona, tot de volgende keer!

 Vanmorgen een laatste tripje gemaakt. Met de metro naar de wijk del Carmel. Toerist-vrij, en begonnen daar met koffie tussen de lokale bewoners. 

Het sterft hier in de stad van leuke tentjes , je moet gewoon zorgen dat je buiten de drukte blijft. 

Deze wijk heeft veel mooie straatjes, en alles loopt steil omhoog en daalt snel af, bij het lopen wordt er veel van je beenspieren gevraagd. We hebben slechts een fractie van dit prachtige stuk Barcelona gezien, er zit dus niets anders op dan hier weer eens terug te komen. Dat gaan we beslist doen, deze metropool is echt enorm leuk, het heeft mijn verwachtingen overtroffen!

We namen de bus terug, en toen was het tijd om afscheid te nemen van het fijne gezin dat ons drie nachten onderdak geboden had. Ze hadden alles in het werk gesteld om ons een fijn verblijf te bezorgen, mede daar hun is dit een onvergetelijke trip geworden.

Begin van de middag waren we gearriveerd op het vliegveld. Daar aangekomen wachtte ons een verrassing, je moest zelf je boardingpass uit een apparaat zien te krijgen en daarna zelf je koffers inchecken. Stuntel, stuntel, stress, stress, het lukte natuurlijk niet in een keer. 

Er liep een dame rond die her en der spandiensten verleende aan vertwijfelde reizigers. Met haar hulp lukte het dan toch en konden we het zweet van onze voorhoofden afvegen.  Daarna liep alles op rolletjes, en begin van de avond zette ik weer voet over de drempel van mijn huis.

Is altijd weer raar , het moment van terugkomen. Alles ziet er opeens anders uit, en het lijkt alsof je heel lang weggeweest bent. Ach, alles went, morgen voelt het weer alsof ik niet weggeweest ben. Gelukkig hebben we de foto's nog..