gipsmodel :)

 In mijn huis bevindt zich de trap in de woonkamer.

Lang geleden, een van mijn dochters, toen vier jaar oud, stond boven aan de trap. Ze schrok toen ik haar riep en stuiterde van de trap af naar beneden. Ze had een bloedneus, ik nam het schattige huilende meisje op schoot.

Getroost, traantjes weggekust. Bloeding neus weten te stelpen.

 Zo, over, en ik zette haar weer op de grond. 

Ze zakte meteen door haar beentjes heen, bleek later dat ze haar scheenbeen gebroken had.

Naar de SEH in AMC, foto's gemaakt, beentje in het gips.

Gips waarmee ze haar been nog niet mocht belasten, via de thuiszorg een rolstoel weten te bemachtigen, als een prinses werd ze rondgereden. 

Voor toiletbezoek moest ik haar natuurlijk helpen. Ik was toen achttien weken zwanger van mijn jongste zoon, gelukkig was ik nog niet kogelrond en kon ik haar wel hanteren.

Ieder nadeel heeft zijn voordeel, na een paar weken wit gips mocht ze loopgips kiezen, en dat werd natuurlijk roze! 

We hebben ons overigens niet laten weerhouden om leuke dingen te doen. Het was zomer, warm weer. Het kind met gips en al ingeladen in het karretje ( Kidcar) achter mijn fiets, haar tweelingzus op het fietsstoeltje en mijn oudste zoon op zijn eigen fiets. Naar Muiderberg gereden, en haar daar bij de waterrand neergezet, haar gebroken beentje ingepakt in een vuilniszak. 

Terug naar de gipswissel.

Op de gipskamer werd het witte harde gips verwijderd, met een zaag, dat was behoorlijk eng. Maar dankzij geruststellende woorden van de gipsmeester en ondergetekende ging het goed. Met dat roze been kon ze op een gegeven moment goed uit de voeten.

Tot dat het er op een mooie dag ook af mocht. Een wit dun beentje kwam tevoorschijn, en lopen was niet meteen van gaan, dat heeft nog even geduurd.

Nog altijd is ze dol op de kleur roze. En daar sluit ik mij helemaal bij aan!