Haarlem KIKA city walk

 Vanmorgen bijtijds de deur uit, naar Haarlem. Uiteraard lopend naar het station en daarna met de trein, de reis verliep op rolletjes. Daar aangekomen troffen we mijn allerliefste vriendin Anneke, en met haar gingen we de 16 kilometer route van de KIKA wandeling doen

Het weer was niet slecht, nauwelijks regen gehad

Bij dit heerlijke winkeltje ging mijn vriendin naar binnen , en ze kocht een zakje vol heerlijkheden. Ik stapte ook naar binnen en voelde letterlijk het water mijn mond in lopen, als ik een hond zou zijn, was ik beslist gaan kwijlen!

 We liepen door heerlijke straatjes van de binnenstad, erg leuk allemaal!

Onderweg waren er diverse stempelposten, daar kreeg je een kleine versnapering en er stonden dixies. Omdat ik graag goed gehydreerd ben drink ik veel water. De keerzijde van de medaille is dat ik dat vocht ook weer kwijt moet. De genoemde toilethokjes zijn dan een uitkomst maar het is wel even een knop omzetten in je hoofd. Kijk nooit achterom! is het beste wat je kan doen. Raak niets aan, doe je ding, zorg dat je zelf vochtig papier bij je hebt, en probeer ongeschonden eruit te komen.

Een deel van de route ging door de openbare bibliotheek!

En de laatste foto is van deze aandoenlijk lieve man. Hij stond daar , met een aura van positiviteit om zich heen. Ik vroeg of ik een foto van hem mocht maken, en hij excuseerde zich dat zijn haar niet gekamd was:). Vervolgens vroeg hij of er een speciale wandeling gaande was, ik vertelde hem wat het doel van dit evenement was.

Mensen zoals hij geven je meteen een blij gevoel, echt een schat! 

Bij de finish kregen we onze medaille, en daarna moesten we terug lopen naar het treinstation. Het tempo was inmiddels gedaald. 

In de intercity was het behoorlijk vol, mijn energie was helemaal geslonken, en ik zeeg neer op de trap, aangezien er geen vrije zitplaatsen meer waren.

Ja, zie dan maar weer overeind te komen, dat lukte met enige moeite. Maar het zwaarste deel van de dag moest nog komen. Aangekomen op station Weesp moesten we nog naar huis lopen. Die 1700 meter leken wel een marathon, sjoksjoksjok. 

Thuis aangekomen propte ik een aantal plakken kipfilet in mijn mond , er zat geen rem meer op. Daarna neergeploft op de bank, en een uur lang nauwelijks bewogen.

Daarna moest ik toch nog enigszins in actie komen, in het tempo van een slak. 

En in de avond was het feest, samen een fles wijn soldaat gemaakt, en naar ongelooflijk goeie muziek geluisterd ( Iron Maiden).   De afgelopen vakantieweek geevalueerd, en onze zegeningen geteld!