sperzieboontjes

 Jaren terug, toen ik op afdeling Chirurgie werkte.

Er lag een jonge man, die pech op pech had. Het begon met een simpele blindedarmontsteking ( medisch: appendicitis), waarmee hij te lang doorgelopen had. Het wormvormig aanhangsel barstte, pus in zijn buik, doffe ellende. 

Buikvliesontsteking, drains, antibiotica, en een lang verblijf bij ons. 

Hij was aan de beterende hand. Tot er op een avond weer iets knapte. Een gaatje in zijn  operatiewond, en daar kwam opeens zijn avondmaaltijd uit. Een lading sperziebonen spoot in het rond , ik vroeg om hulp van een collega want dit was iets teveel om alleen te kunnen handelen. En ik had sowieso al een hekel aan deze groentesoort!

We plakten met vereende krachten een zgn woundmanager over het gat. Dat is een grote plak met daarop een zak, om alle derrie in op te kunnen vangen. En daarna dweilen om alle etensresten van de grond te verwijderen

Dat gat was ontstaan in zijn dunne darm en had zich een weg naar buiten gezocht.  Het leek wel een vulkaan uitbarsting!

Het is na wekenlang afzien goed gekomen met hem. Hij werd geheelonthouder tegen wil en dank , mocht niets eten of drinken. Heeft al die tijd op voeding via het infuus geleefd. 

 Als ik in de winkel langs de groenteafdeling loop gaan mijn gedachten weer terug naar die avond. En de sperziebonen? Die laat ik links liggen.